و در آخر، آنکه شروع به حس کردن خاموشی تدریجی عمر میکند، منم.

خسته‌ام. کاش من‌هم بال داشتم

و آنکه مرگ را با ذره ذره‌ی وجودش حس میکند، بازهم منم

یک چیزی رو نمیفهمم. چرا مردم برای چیزی جنگ راه میندازن که به اونها تعلق نداره. مثلا کشور ها. مرز کشور ها هیچوقت وجود نداشتن. انسان اونهارو مرز بندی کرد. چیزی رو که به خودش تعلق نداره

اگر سقوط از بهشت، همان از دست دادن بال‌ها باشد چه؟

بس کنید. جنگیدن بدتره. فقط بس کنید.