✍️ «آدم می‌تواند یک عمر زندگی کند بی‌آنکه بداند چه کتاب‌هایی وجود دارند. کتاب‌هایی که می‌توانستند تمام زندگی‌اش را مثل کف دست نشانش بدهند.» داستایوفسکی راهکار بسیاری از مشکلات جدی ما، حداقل در یک کتاب وجود دارد. مشکل اینجاست که یا نمی‌خوانیم، یا درست نمی‌خوانیم و یا قادر به خرید و استفادۀ درست از کتاب‌ها نیستیم. کتاب‌ها قدرت این را داشته‌اند که زندگی بسیاری را تغییر دهند و به همین دلیل است که کتابخوانی، دغدغۀ افراد دیگری است که شاهد چنین تغییراتی بوده‌اند اما در زندگی خود آن را تجربه نکرده‌اند. کتاب‌ها می‌توانند سبک و سطح زندگی ما را تغییر دهند. قدرت تغییر باورها و جهان‌بینی ما را دارند. مسیر زندگی شغلی و شخصی ما به واسطۀ درست‌خوانی کتاب‌های ارزشمند، می‌تواند به‌کل تغییر کند. کتاب‌درمانی، واقعیت و راهکاری برای مواجهۀ بهتر با مسائل زندگی روزمره است. تبدیل شدن به کتابخوانی حرفه‌ای، از ما آدم متفاوتی می‌سازد و این تفاوت خودش را در گفتار، اندیشه، احساس و افکار ما نشان می‌دهد. اما خیلی از ما که با فضای کتاب و کتابخوانی بیگانه‌ایم، از چنین دستاوردهایی محروم هستیم. #روزنوشت @GhalamDast

✍️ #قلم امانتی است الهی که خداوند آن را به صاحبان و منتخبان خود به ودیعه نهاده است تا «عشق» را به همنوعان خود هدیه دهند. صاحب قلم نیز مسئولیت این را دارد تا این امانت الهی را با گذر از پستی و بلندیهای زمان و مکان، به درستی عبور دهد به سرمنزل مقصود برساند، چرا که اگر غیر از این باشد، خیانتی است در این امانت که باید در برابر ذاتِ حق پاسخگو بود. @GhalamDast

✍️ #رشد کردن از نگاه مولانا هم قابل تأمل است. @GhalamDast

✍ #رشد فقط مادی نیست. تنها پول، عامل موفقیت محسوب نمی‌شود. چه بسیار کسانی که سرمایه‌های بزرگ را به خاطر جهل باختند. چه بسیار جاهلانی که به خاطر شکم و شهوات، دنیا و آخرت خویش را تباه ساختند. @GhalamDast

▫️شادی، بی‌وزنی غم است ▫️رنج، آموزگار روح است ▫️غرور، تورم منیت است ▫️صداقت، دستور زبان انسانیت است ▫️یقین، انقراض شک است ▫️اشتباه، آزمایشگاه تجربه است ▫️عشق، تورم دوست داشتن است #کاریکلماتور @GhalamDast

✍️ چقدر هوای پدر و مادرمان را داریم؟ اعتراف می‌کنم که هر کاری بکنم، باز هم پشیمانم که چرا بیشتر می‌توانستم خدمت بکنم و نکردم. #روزنوشت @GhalamDast

✍️ بعضی آدم‌ها را باید رها کرد نه از سر خشم، نه از روی کینه، بلکه از روی فهم. کسی که نور تو را نمی‌بیند، کنارت هم بماند، باز در تاریکی خودش زندگی می‌کند. نگه‌داشتنِ آدمی که قدر حضورت را نمی‌داند، کم‌کم تو را از خودت دور می‌کند. و هیچ‌چیز دردناک‌تر از این نیست که برای ماندنِ دیگری، خودت را ترک کنی. رها کردن، گاهی اوجِ احترام به خویشتن است. یعنی بدانی ارزش تو در جایی هدر نمی‌رود که فهمی برای دیدنش نیست. بگذار هرکس به اندازه‌ی ظرفیتش بماند. و تو، در جایی قدم بزن که حضورت را نعمت بدانند، نه عادت. آدم‌هایی که عمق ندارند، قرار نیست ساحل امن تو باشند. آن‌ها را با آرامش رها کن… چون روح تو، جای ماندن در دل‌های تنگ نیست…. #شب_نوشت @GhalamDast

✍️ گاهی آدم به دیوار تکیه نمی‌دهد؛ به گذشته‌اش دست می‌کشد. پیرمرد، جوانیِ خویش را در سایه‌ای یافته است؛ همان جوانی که روزگاری می‌دوید، آرزو می‌کرد و جهان را فتح‌شدنی می‌پنداشت. حالا ایستاده، دست بر دیوار گذاشته و انگار می‌خواهد از میان این فاصلهٔ سال‌ها، دستی به شانهٔ جوانِ دیروز بزند. چه زود می‌گذرد این زندگی...😢 و چه دیر می‌فهمیم که جوانی، پیش از آن‌که از ما دور شود، در خاطره‌هایمان خانه می‌کند. ◀️ پانوشت: با تشکر از دوست گرانقدر جناب مهندس سلطانی بابت ارسال این تصویر زیبا و پرمعنا #شب_نوشت @GhalamDast