#گُفتارَک در نگاه سطحی، عبور کنترل‌شده‌ی کشتی‌های تجاری و ممنوعیت عبور کشتی‌های نظامی از تنگه هرمز این‌طور دیده می‌شود که ایران تنگه را بدون گرفتن امتیاز از دشمن باز کرده است. اما واقعیت، عمیق‌تر و دقیق‌تر است: ایران بدون اعلام رسمی، با اجازه دادن به تعداد مشخصی از کشتی‌ها، مدیریت جدید خودش را بر تنگه تثبیت می‌کند و به همه جهان، به‌ویژه کشورهایی که تجارت‌شان به هرمز وابسته است، نشان می‌دهد که قانون و امنیت عبور تحت نظارت ایران است. این حرکت، نه یک عقب‌نشینی، بلکه یک قدرت‌نمایی هوشمند و پرمنطق است. @GoftarGah

🔺عبور ۲۴ فروند کشتی پس از کسب مجوز با هماهنگی سپاه از تنگه هرمز در شبانه روز گذشته روابط عمومی نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی: 🔹طی شبانه روز گذشته ۲۴ فروند کشتی پس از کسب مجوز با هماهنگی و تامین امنیت نیروی دریایی سپاه از تنگه هرمز عبور کردند. 🔹کنترل هوشمند تنگه هرمز با اقتدار انجام می شود و بیگانگان شرور جایگاهی در خلیج فارس و تنگه هرمز نخواهند داشت. @iribnews

🚩غدیر، تجلّی حکمرانی الهی با پشتوانه مردمی 🔸گفتارگاه: در تحلیل واقعه غدیر، اگر از زاویه‌ای فراتر از احساسات آیینی بنگریم، با رخدادی مواجه می‌شویم که نه صرفاً بیانگر منزلت معنوی امام علی علیه‌السلام، بلکه دربردارنده الگویی از حاکمیت سیاسی در چارچوب آموزه‌های دینی است. 🔺آیت‌الله جوادی آملی، در تبیین این تمایز، به نکته‌ای ژرف اشاره می‌کند: «ولایت باطنی» ائمه، امری تکوینی است که از سوی خداوند اعطا می‌شود و نه نیازی به جعل و ابلاغ دارد و نه قابل سلب است. اما آنچه در غدیر رخ داد، «نصب سیاسی» حضرت امیر علیه‌السلام به عنوان جانشین پیامبر بود؛ منصبی که در گرو ابلاغ، پذیرش و همراهی مردم قرار دارد. 🔹از همین منظر، امیرالمؤمنین علیه‌السلام نیز حکومت را بدون اقبال عمومی، ممکن و مشروع نمی‌داند. در خطبه‌ای از نهج‌البلاغه می‌فرماید: «به جان خودم قسم! امامت منعقد نمی‌شود، مگر با حضور عامه مردم» خطبه۱۷۳. این جمله، دربردارنده اصل مهمی در فقه سیاسی اسلام است: اگرچه مشروعیت منصب از ناحیه خداست، اما تحقق آن بدون مقبولیت اجتماعی، امکان‌پذیر نیست. 🔺در تاریخ اسلام، نمونه‌ای مانند غدیر را تنها می‌توان با بیعت عقبه قیاس کرد؛ همان هنگام که گروهی از مردم یثرب با پیامبر بیعت کردند و مسیر هجرت و تشکیل حکومت اسلامی هموار شد. 🔹امیرالمؤمنین علیه‌السلام نیز، دو بار بیعتی مردمی و گسترده را تجربه کرد؛ نخست، در روز غدیر، و دیگر بار، پس از کشته شدن خلیفه سوم، زمانی که مردم با شور و اصرار بی‌نظیر به سوی او شتافتند. در توصیف آن لحظات، حضرت از ازدحام جمعیت، پاره‌شدن نعلین و افتادن عبا سخن می‌گوید، و از شور و شوقی عمومی که حتی بیماران، سالخوردگان، و دختران حجله‌نشین را به صحنه بیعت کشاند. 🔺امروز که در جهان از مدل‌های حکمرانی و نقش مردم در مشروعیت سخن به میان می‌آید، لازم است غدیر نه فقط به عنوان رویدادی تاریخی، بلکه به‌عنوان الگویی از حکومت دینی با تکیه بر اراده مردم معرفی شود. 🔹این بیعت گسترده، با آن همه نشانه‌های مشارکت، نه در خلا شکل گرفت و نه در اتاق‌های بسته سیاست‌ورزی؛ بلکه در برابر چشم هزاران نفر، با اعلام رسمی پیامبر، و با همراهی و استقبال مردمی صورت پذیرفت. آیا نمی‌توان از آن، به عنوان الگویی منحصر به‌فرد در تاریخ سیاست دینی یاد کرد؟ 🔺پس چرا امروز، ما مسلمانان و شیعیان، از این نقطه عطف تاریخی به عنوان یک الگوی قابل عرضه به جهان معاصر یاد نمی‌کنیم؟ چرا غدیر را تنها در هیئت جشن و خطابه محدود می‌کنیم و از ظرفیت سیاسی و اجتماعی آن غافلیم؟ 🔹اکنون، بیش از هر زمان دیگری، نیاز است که غدیر را نه فقط در آیینه فضائل، بلکه در چارچوب واقعیت سیاسی و اجتماعی آن بازخوانی کنیم؛ تا نشان دهیم که در منطق اسلام، «حاکمیت»، پیوندی ژرف میان آسمان و زمین است؛ مشروع به نصب الهی، و ممکن به خواست مردم. 🔸با نگاهی به گفتاری از حجت‌الاسلام قنبریان پیرامون لزوم تبیین جنبه حاکمیتی غدیر ✍🏻 ۲۰ خرداد ۱۴۰۴ 🔹@GoftarGah

برشی از متن: https://eitaa.com/GoftarGah/971 امروز که در جهان از مدل‌های حکمرانی و نقش مردم در مشروعیت سخن به میان می‌آید، لازم است غدیر نه فقط به عنوان رویدادی تاریخی، بلکه به‌عنوان الگویی از حکومت دینی با تکیه بر اراده مردم معرفی شود. 🔹@GoftarGah

برشی از متن: https://eitaa.com/GoftarGah/971 این بیعت گسترده، با آن همه نشانه‌های مشارکت، نه در خلا شکل گرفت و نه در اتاق‌های بسته سیاست‌ورزی؛ بلکه در برابر چشم هزاران نفر، با اعلام رسمی پیامبر، و با همراهی و استقبال مردمی صورت پذیرفت. آیا نمی‌توان از آن، به عنوان الگویی منحصر به‌فرد در تاریخ سیاست دینی یاد کرد؟ 🔹@GoftarGah

برشی از متن: https://eitaa.com/GoftarGah/971 🔺پس چرا امروز، ما مسلمانان و شیعیان، از این نقطه عطف تاریخی به عنوان یک الگوی قابل عرضه به جهان معاصر یاد نمی‌کنیم؟ چرا غدیر را تنها در هیئت جشن و خطابه محدود می‌کنیم و از ظرفیت سیاسی و اجتماعی آن غافلیم؟ 🔹اکنون، بیش از هر زمان دیگری، نیاز است که غدیر را نه فقط در آیینه فضائل، بلکه در چارچوب واقعیت سیاسی و اجتماعی آن بازخوانی کنیم؛ تا نشان دهیم که در منطق اسلام، «حاکمیت»، پیوندی ژرف میان آسمان و زمین است؛ مشروع به نصب الهی، و ممکن به خواست مردم. 🔹@GoftarGah

🚩دو روایت کاملاً متضاد، اما با یک نتیجه مشترک! 🔘قطعه اول 🔸گفتارگاه: برخی یک روز می‌گفتند رئیس‌جمهور هیچ‌کاره است و همه چیز دست رهبری است. هر ناکارآمدی، هر مشکل و هر گره‌ای را می‌خواستند مستقیم به حساب رهبری بنویسند. آن روزها هدف روشن بود؛ تضعیف جایگاه ولایت فقیه از مسیر بزرگ‌نمایی اختیارات رهبری. امروز گروهی دیگر با نشان انقلابی این بار می‌گویند رهبری را مجبور کرده‌اند! تصمیم‌ها به ایشان تحمیل می‌شود! نمی‌تواند نظر واقعی‌اش را بگوید! مسئولان برخلاف نظر او عمل می‌کنند و او فقط نظاره‌گر است! ✍🏻 ۱۴/خرداد/۱۴۰۵ 🔹@GoftarGah

🚩دو روایت کاملاً متضاد، اما با یک نتیجه مشترک! 🔘قطعه دوم 🔸گفتارگاه: دیروز می‌گفتند رهبری آن‌قدر قدرت دارد که همه امور کشور مستقیم به او برمی‌گردد؛ امروز می‌گویند آن‌قدر دستش بسته است که دیگران برایش تصمیم می‌گیرند! یکی از «رهبریِ مطلقاً مسئولِ همه چیز» تصویر می‌سازد و دیگری از «رهبریِ ناتوان از اعمال نظر». اما هر دو، دانسته یا نادانسته، یک نقطه را هدف گرفته‌اند: اقتدار و حکمت جایگاه رهبری. ✍🏻 ۱۴/خرداد/۱۴۰۵ 🔹@GoftarGah

🚩دو روایت کاملاً متضاد، اما با یک نتیجه مشترک! 🔘قطعه آخر 🔸گفتارگاه: واقعیت اما نه آن افراط دیروز است و نه این تفریط امروز. نه رئیس‌جمهور و دولت تزئینی‌اند و نه رهبری شخصیتی است که بتوان به او چیزی را تحمیل کرد. جمهوری اسلامی، نظامی مبتنی بر تقسیم مسئولیت‌ها و اختیارات قانونی است؛ هرکس در جای خود مسئول است و باید پاسخ‌گو باشد. مشکل آنجاست که برخی، هر وقت نتیجه یک تصمیم را می‌پسندند، آن را به حساب خودشان می‌نویسند و هر وقت نمی‌پسندند، برای توجیه موضع خود، از رهبری هزینه می‌کنند. یک روز می‌گویند «همه چیز زیر نظر ایشان بود» و روز دیگر می‌گویند «ایشان موافق نبودند اما مجبور شدند». ✍🏻 ۱۴/خرداد/۱۴۰۵ 🔹@GoftarGah