کِرمی را که داشت به سمتمان می‌آمد، ناز کرد. _به نظر من کرم ها خیلی موجودات ناز و خوبی هستن. _ناز رو موافق نیستم‌؛ ولی خوب... شاید! _من که عاشقشونم. نگاهش را از زمین گرفت و به من داد. _دِستِر، چرا با بچه‌های کلاس زیاد حرف نمی‌زنی؟ چرا انقدر توی خودتی؟ _چون به نظرم لزومی نداره نطرات و احساساتم رو همه بدونن. اینکه نگه‌شون دارم برای افراد خاص زندگیم قشنگ تره. اون موقع خودمم احساس بهتری دارم. با دیدن یک انسان که داشت به سمتمان می‌آمد دست لومینِر را گرفتم و کشیدم سمت یک بوته گل سرخ و پشتش قایم شدیم. بال های زرد لومینر تند تند تکان می‌خورد؛ هروقت می‌ترسید این جوری می‌شد. آرام گفت" من بهت نگفتم سمت انسان ها نیاییم؟ مگه چه چیز خاصی می‌خوای نشونم بدی، که براش این همه راه بیایم؟" داشت غر می‌زد که نفسش گرفت. به سینه‌اش نگاه کردم، گردنبند چوب درخت لولانر به گردنش نبود! رنگش پریده بود و موهای قهوه‌ایش توی صورتش ریخته بود. نوک تیز گوش هایش خم شده بود؛ و این یعنی داشت می‌مرد... . به انسان نگاه کردم، گردنبند لومینر در دستش بود و نگاهش می‌کرد. منتظر بودم به زمین پرتش کند؛ ولی گردنبند را در جیبش گذاشت! لومینر روی زمین افتاده بود. من او را به اینجا آوردم، تا گیتار زدن انسان ها را ببیند... . به گردنبند لولانر خودم نگاه کردم. اگر لومینر می‌مرد، من هم می‌مردم. این آخرین هدیه‌ام به لومینر بود. از این به بعد جای خودم، گردنبندم گردن لومینر را در آغوش می‌گیرد. _اِلآی وصالی #متن_سبز #عکس_های_شما

ولی اینجوری غذا خوردن یه حال دیگه داره=)

این صدای بارونهههههه

اگر امام حسین(ع) پسرم را شفا بدهد؛ اسمش را به حسین تغییر می‌دهم و تا آخر عمرش وقف امام حسین(ع) می‌شود. این قرارداد ما بود... ‌. اشک هایم را پاک کردم و اماده رفتن شدم. خادمی سمتم آمد. _خانم اگه می‌خواین برین، برین‌؛ ولی من اگه جای شما بودم می‌‌موندم. _چرا؟! _قراره اتفاق خوبی بیفته. توضیح بیشتری نمی‌تونم بدم. با حرف های خادم دودل شدم‌. آرشام این چندروز حالش بدتر است و نمی‌خواهم حتی یک لحظه با او بودن را از دست بدهم. این تئاتر را هم با اصرار محمد آمدم. دلم را به دریا زدم و نشستم. محمد می‌گفت، گریه کردن برای امام حسین(ع) ، در هر شرایطی واجب است. برای همین به تئاتری که به معرکه بودنش، ایمان داشت فرستادم. آنقدر گریه کرده بودم، که بغض چند روزه گلویم باز شد. اگر آرشام می‌رفت چه می‌شد؟ با فکر کردن به این یک جمله باز گریه‌ام گرفت. یا امام حسین(ع) ! من ازت یه نشونه می‌خوام. یه نشونه که بدونم حواست بهم‌ هست. یه نشونه که ثابت کنه می‌خوای آرشامم رو شفا بدی... . با صدای صلوات زن ها، از حال و هوایم درآمدم. صدای بلندگو در گوشم پیچید" پرچم حرم امام حسین(ع) بینمونه. زیاد یه جا نگه‌ ندارینش! " پرچم داشت کم‌کم به سمت من می‌آمد. اشک هایم اجازه نداد راحت ببینمش. پس قرار بود حسین من وقف امام حسین(ع) باشد... ! _اِلآی وصالی #متن_سبز #عکس_های_شما

من نمی‌دانم که حال تو کِی بد است، نمی‌دانم کِی دلت گرفته است، نمی‌دانم با کدام حرفم خوشحال می‌شوی، نمی‌دانم چه شبی بی‌صدا گریه کردی؛ ولی می‌دانم که من دوستت دارم. من نمی‌توانم جلوی مرگت را بگیرم، نمی‌توانم همیشه خوشحال نگه دارمت، نمی‌توانم به همه‌ی احساساتت آگاه باشم و از رَگ گردنت، به تو نزدیک تر باشم. تو آنقدر برایم عزیزی که دیگر توانایی مراقبت از قلبت را ندارم؛ پس تو را به آن کسی می‌سپارم که برای من آفریدت. عزیزترینم، خدا نگه دارت باشد! _اِلآی وصالی #متن_سبز

به جای خدافظ اینو بهش بگو🌚

اسکل تو مگه اینو دوست نداری؟ مگه ناراحتیش برات مهم نیست؟ پس چرا باهاش بد حرف می‌زنی؛ بعد برای اینکه باهاش بد حرف زدی گریه می‌کنی؟ چه مرگته؟ چته؟ چرا به خودت نمیای؟

نیازمند خندیدنی هستم که بعدش دلم درد بگیره=)🤌🏼

پریزاد با سینی چای زعفران و کیک نارگیلی خانگی، منتظر برگشتن رضا بود. بعد از چند دقیقه، رضا با ظرف خرمالو وارد خانه شد. _چرا همه‌ش رو نچیدی؟! رضا دستی بین موهای خیسش کشید و پالتویش را درآورد. _بارون گرفته. پریزاد به پنجره نگاه کرد. حوض کوچک، درخت چنار و خرمالو، شمعدان های کنار حوض و هوای بارانی... . _رضا؟ رضا چایش را روی زمین گذاشت و کیکی که در دهانش بود را قورت داد. _بله؟ _به نظرت ما خوشبختیم؟! رضا که از سوال ناگهانی پریزاد جا خورده بود، کمرش را صاف کرد و به فرش قرمز دستباف، پشتی های قدیمی و پیچکی که دور پنجره پیچیده بود نگاه کرد. بوی قرمه سبزی تمام خانه را پر کرده بود. با صدایی آرام، چند بار تکرار کرد " ما خوشبختیم...؟ ما خوشبختیم...؟ ما خوشبختیم...؟ " چشم‌های درشت و قهوه‌ای پریزاد، با نگرانی صورت رضا را می‌کاویید. _چرا نباشیم؟ مگه خوشبختی چیه‌؟ پریزاد موهای مشکی و فِرش را دور انگشتش پیچید. _بچه نداریم، ماشین نداریم، پول نداریم... رضا لبخندی زد؛ از آن لبخند هایی که پریزاد را عاشقش کرد. _همدیگه رو داریم! پریزاد پیرهن بافت قرمزش را دور خودش پیچید. _یعنی کافیه؟ _یعنی کافی نیست؟ _رضا من می‌ترسم. انگار نباید همه چیز خوب باشه؛ دنیا اینجوری نیست. دنیا پر از درده. انگار الان داریم خلاف قانون دنیا زندگی می‌کنیم؛ دنیا هم یه روزی تلافی می‌کنه. _حتی اگه پیش هم نباشیم، می‌دونیم که یه روزی هم‌دیگه رو دوست داشتیم. این برای ادامه‌ زندگی کافیه. _ولش کن، چاییمون یخ کرد... ! _اِلآی وصالی #متن_سبز