I don't know how to explain it, but there's just something about Seungmin's voice that I really love. It's so soft and comforting, yet somehow it hits you right in the heart.

تو الان داری وسایل مدرستو آماده می‌کنی،به فردا فکر می‌کنی،به این که سه سال دیگه رسماً دانش آموز نیستی ، به اینکه چقدر تا الان عجیب و سخت گذشته..ولی دراصل خودتو خیلی وقته تو پاییزِ ۹۸ ، کلاس دوم ، شیفت ظهر جا گذاشتی.. بوی نارنگی میاد که یواشکی سر کلاس داری با دوستت میخوری ، با دوستات حرف میزنی و می‌خندی ، معلم ها دوست دارن و تو فکر می‌کنی زندگی باید تو همین لحظه متوقف بشه. اونموقع چیزی از غمُ سختی نمیدونستی. فقط زندگی!

الان?

حالم,حالِ اونی که فکر می‌کرد بجای مقنعه قراره دامن اتو کن_

نمیتونم حس ۵ صبح اول رو مهر رو بگم.

هرچی هست هیچوقت عادی نمیشه

همچنان من در حال ارتباط نگرفتن با هیچکس:

امروز روز خیلی قشنگی بود :))))

هم مدرسه،هم بعدش.‌.

طبق معمول من آدمِ عجیب و بداخلاق

ولی ته ته ته دلم کلییی خوشحالم