دوستی وقتی شروع میشود که یک نفر به دیگری بگوید:«چی؟ تو هم؟ فکر میکردم فقط خودم اینطوریم».

دیریدیرین، چالش نویسندگی

چالش اینطوریه که شما باید یک گفت و گوی بی زمینه بنویسین. فقط دیالوگ. هیچ توضیحی در مورد مکان و شخصیت ها داده نشه و مخاطب فقط از روی دیالوگ های پشت سر هم بفهمه داره چه اتفاقی میوفته.

می‌تونه هر موضوعی هم داشته باشه ادبی طنز یا هر چی.

نوشتتون رو بفرستین توی ناشناس که پین شده

و در نهایت هم میتونین یک نام مستعار که دوست دارین رو بنویسین آخرش.

در ضمن به نوشته ای که نزدیک تر به این جریان باشه یک لوح تقدیم میشه(البته ازون لوح های مرسوم نه)

به امید ایگنور نشدن...

یا حتی در مورد یک مفهوم هم میتونن صحبت کنن چمیدونم هر چی دوست دارین.

یا این سخته یا شما ناپایه و نا‌جالب :)))))))

نهههه خیلی جالبه میشه تا اخر شب باشه یکم فکر کنیم؟ _ تا فردا هست این

آن صدا ها، آه آدمیزاد آن صدا ها، صدا های بی برگشت. دیگر نمیشنومشان، دیگر اینجا نیستند و درون‌ گوش هایم نیپیچند.حالا ببین در سیلی از صوت های ناموزون و گوش‌خراش دست و پا میزنم که حجم عظیمشان از سلول سلول مغزم بر خواسته اند. میخواهم باز گردم به صدای زنگ دوچرخه آبی رنگ و زنگ قدیمی خانه. میخواهم صدای خنده‌ی همبازی هایم را بشنوم و به تلألو خورشید روی برگ های حیاط خانه مادر بزرگ خیره شوم. آه آدمیزاد آن صدا ها، صدا های بی برگشت. #از_دفتر_هیام