ما افسرده نیستیم
در جهان تهی از معنای امروز ما فرسوده ایم
زیرِ بارِ روزمرگی ها
در جهانی که ما کار میکنیم که غذا بخوریم که بازم کار کنیم
هیچ معنایی درش نیست
ما عملا هر روز به بخشی مهم از وجودمون
بی اعتنایی و توهین میکنیم
بخشی که بخش استعلاییِ انسانه
تنها کسی که با من درست رفتار میکند خیاطم است که هر بار که مرا میبیند اندازههای جدیدم را میگیرد؛ بقیه به همان اندازه قبلی چسبیدهاند و توقع دارند من خودم را با آنها جور کنم.
و آیا هیچکس به شما هشدار نداده بود زنانی که پای دویدنشان را بریدهاید، دخترانی به دنیا میآورند که بالِ پرواز دارند؟