آنها زن زیبا را برنو می نامیدند
زن بلند قد را نیز برنو می گفتند .
مشخص نبود زن را بیشتر دوس داشتند یا برنو را
ولی هر مرد بدنبال دو برنو بود
برنوئی بر دوش و برنوئی بر آغوش.
سالها بعد،
که مُشتی خاک از سرزمینت شدی،
باران که میزند،
بویی که به مشام خواهد رسید
کاش،
بوی عشق به وطن بلند شود؛
نه خیانت و ذلت