سعدی اگر میخواست الان گلستان رو بنویسه دیباچه‌ رو اینجوری شروع میکرد: منّت خدای را عز و جل که موشکش موجب قدرت است و به هدف‌خوردنش مزید نعمت هر موشکی که بالا رود ممد حیات است و چون فرود آید مفرح ذات. پس در هر شلیکی دو اصابت موجود است و بر هر اصابت شکری واجب.

ما را که‌ تیغ‌ دوست‌ و دشمن‌ نمی‌کشد ما قتلمان‌ به‌ دست‌ جناب‌ فراق‌ بود.

_

یه فاتحه می‌فرستین؟🖤

دلخور میشویم و حتی یکبار به زبان نمی آوریم. تغییر میکنیم، کم میخندیم، کوتاه حرف میزنیم، بی توجهی میکنیم. نمیدانند این کوتاه گفتن ها و اخم کردن ها نتیجه ی همان نگفتن هاست. درنتیجه: سرد میشوند، ترکمان میکنند، فکر میکنند دوستشان نداریم... ما میمانیم و یک عالمه دلخوری و غم، ما میمانیم و دنیایی از سوال و تعجب، ما میمانیم و احساساتی که به مرز دیوانگی رسیده..

IRAN

سیل‌ِ دریا دیده هرگز برنمیگردد به‌جوی نیست‌ ممکن هرکه‌مَجنون‌شد دِگرعاقل‌شود

آرامم مثل کشتی‌ای که آرام آرام غرق میشود و در تاریکی مطلق زیرآب‌ها، به خواب میرود.

حافظه یِ قویم خودش یه نوع مجازاته

‌یک دست جام باده و یک دست زلف یار رقصی چنین میانه میدانم آرزوست