دلخور میشویم و حتی یکبار به زبان نمی آوریم. تغییر میکنیم، کم میخندیم، کوتاه حرف میزنیم، بی توجهی میکنیم. نمیدانند این کوتاه گفتن ها و اخم کردن ها نتیجه ی همان نگفتن هاست. درنتیجه: سرد میشوند، ترکمان میکنند، فکر میکنند دوستشان نداریم... ما میمانیم و یک عالمه دلخوری و غم، ما میمانیم و دنیایی از سوال و تعجب، ما میمانیم و احساساتی که به مرز دیوانگی رسیده..

IRAN

سیل‌ِ دریا دیده هرگز برنمیگردد به‌جوی نیست‌ ممکن هرکه‌مَجنون‌شد دِگرعاقل‌شود

آرامم مثل کشتی‌ای که آرام آرام غرق میشود و در تاریکی مطلق زیرآب‌ها، به خواب میرود.

حافظه یِ قویم خودش یه نوع مجازاته

‌یک دست جام باده و یک دست زلف یار رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

بسیار سال‌ها گذشت تا بفهمم آن که در خیابان می‌گرید از آن که در گورستان می‌گرید بسیار غمگین‌تر است

خدایا وقت کردی مسیر زندگی ما رو دوباره بررسی کن ظاهرا قسمت آسفالتش دقیقا افتاده رو دهنمون

ماشالله انگار کل ایران قضاوت و سیاست خوندن

به تن تبعید شد روحِ عدم پیمای من ای عمر بگو بر شانه باید بُرد تا کی بار هستی را؟

‌دریاچه‌ی ارومیه به خوابم آمد و گفت: نوبت چشم توست.

«رادیو تراژدی: ویژه‌ی میناب» را از طاقچه گوش بدهید https://taaghche.com/audiobook/259574