غصه‌ات را نصف کن با هم میخوریم.

ما بخشیدیم که دیگه پیش خدا هم با شما ملاقات نداشته باشیم.

_

یه جوری میگین انتگرال به چه دردمون خورد انگار املایی که به دردتون می‌خورد رو یاد گرفتین

برای فراموش کردنت خودم رو تو ورزش غرق کردم حالا من قهرمان پرش از خوابم.

پس آیا تو گمان کردی که یوسف جز به اشک های زلیخا و دعاهای یعقوب به معراج رسید؟

ما را نمی توان یافت بیرون از این دو عبرت یا حیرت المدامیم یا دائم الحزینیم

ـ

سخت است سر شب رمضان باشد و ناگاه چون صبح شود،ماه محرم شده باشد

او هم شما را ميخواست؟ [به اندازه يك قرن ساكت ماند] بعد گفت: هيچوقت مطمئمن نشدم.

📜 دلنوشته تقدیم به روح سربازان وطن، شهیدان ابوالفضل حاج محمدی و محمد مهدی عرب سال‌ها گذشته است… کلاس کوچک آن روزها، حالا دیگر فقط در ذهن من زنده است. اما هنوز وقتی چشم‌هایم را می‌بندم، تصویرتان را می‌بینم؛ آن دو نوجوان پرشور با لبخندی که همیشه در میان سروصداهای مدرسه، دل معلمشان را آرام می‌کرد. یادم هست یکی‌تان همیشه با دست‌خطی مرتب مشق می‌نوشت و دیگری عاشق بحث‌های تاریخی بود… آن روزها، فکرش را هم نمی‌کردم که این دو شاگرد آرام، روزی نامشان در کنار واژه‌ی «شهید» جاودانه شود. وقتی خبر رفتنتان را شنیدم، دنیا برایم ایستاد. نمی‌توانستم باور کنم که شاگردانم — همان کودکان پرامید کلاس قدیم اکنون مردانی شده‌اند که در سخت‌ترین روزهای وطن، جانشان را پیشکش سربلندی وطن کرده‌اند. من معلم بودم؛ یاد می‌دادم چگونه بنویسید، چگونه بخوانید، چگونه فکر کنید. اما شما به من آموختید چگونه “زندگی را معنا” کنم، چگونه عشق به میهن را بفهمم، و چگونه در رنج، عزت ببینم. هیچ‌گاه غایب نشده‌اید، فقط جای حضورتان عوض شده است… از کلاس کوچک ما به صف قهرمانان تاریخ. روحتان شاد، شاگردان قدیمی‌ام، که به جای نمره‌ی بیست، نمره‌ی جاودانگی گرفتید… 🌹 📝مرتضی امیرآبادی دبیر مطالعات اجتماعی یکشنبه ۶  اردیبهشت ۱۴۰۵