راه حلم اینه که اول برمیگردم به رسیدگی کامل خودم،این بدنمو خیلی آروم میکنه بعد از این یه لیست از تمامممم کارهایی که حالمو خوب میکنه،یا دوست دارم انجامشون بدم،یا انجام دادنشون لِولمو میبره بالا و شوق و انگیزمو زنده میکنه رو مینویسم🍓🥯

وقتی همه ی کارهایی ک توی شخصیت ایده الم هستن و یجا میببنم یهو شوق و انگیزم بالا میره مغزم برمیگرده روی حالت تلاش کردن وسروسامون دادن به کارهام حالم تنظیم میشه برای حرکت کردن☁️🪐

خیلی وقتا دلم میخاد خودمو به چالش بکشم. حتی شده چالش های یه روزه یه روز بدون قندمصنوعی یه کتاب یه هفته ای یه روز بدون گوشی این کار منو از دست اسارتهام نجات میده. مثلا کسی که پنج ساله داره سیگار میکشه،دیگه لذتی نمیبره و داره عادتشو انجام میده و حالا اون سیگارست که داره اینو مدیریت میکنه. چالش های یه روزه یهو تورو با ادم ایده الت روبه رو میکنه و به خودت میای(((:

:)))واسه کارکردن مغزم

دلم میخاد ایونت برگزار کنم دلم میخاد کل کتابای دانشگاهو بخونم و بفهمم و مسلط شم دلم میخاد تمام استایل هایی ک دوسشون دارمو امتحان کنم دوس دارم ی چند روز هیچکار نکنم و فقط شعرای شمس و بخونم بعدم کل سعدی و یجا تموم کنم دلم میخاد تاریخو مثه تاریخ تولدم روون حفظ شم سوره های پیچیده قرانو بخونم و ربط هاشو پیدا کنم دلم میخاد ی نفر همه اوناییو که خوندم و خونده باشه،بشینه جلوم گفته های همو تکمیل کنیم دلم میخاد دوباره و دوباره سحر بیدار شم بتونم با یه نفر توی سرمای دم صبح بدویم دلم میخاد استایل مورد علاقم و بزنم بریم توی کوچه های یزد و شیراز با یه دسته گل ازم عکس بگیره دوس دارم امسال همه ی دفترامو پراز نوشته کنم دلم میخاد شنارو حرفه ای یاد بگیرم تااخر امسال اندام مورد علاقمو بسازم کلی لباس با استایل جدیدم بدوزم دوره هایی ک توی ذهنم هست رو تکمیل کنم آزمون شرکت کنم دوست دارم توی دانشگاه یه گروه راه بندازم تا درمورد کتابای مهم باهمدیگه مناظره کنیم،حرف بزنیم و نقد کنیم نظرات همدیگه رو

با همین یه جمله استارت کلی کاری ک توی مغزمو بود و زد🤌🏾

دوباره با دیدنش و فکر کردن بهش بغضم گرفت. به همون آدمی که همیشه آرزوی رسیدن بهش و داشتم و یهو دیدم کلی فاصله دارم. به منِ اصیلی که همیشه دوس داشتمم از خودم بسازمش دیدم یه بازه ی زمانی فاصله گرفتم ازش،تلاشی براش نکردم و غرق دنیای دیگه ای شدم. خستگی توی تمام مغزم میپیچید و از فکر کردن به رشد و ارزیابی ها فرار کردم نخااستم هیچ چیز منو یاد آرزوهام بندازن. حالا بعد از گذروندن چند بحران توی زندگیم دوباره منِ اصیلم فعال شد اروم بهم گفت من اینجام میخام که دووباره بهم برسی و تلاش کنی تلاش کنی و خودتو با هیچ کس مقایسه نکنی تو مسیر خودتو داری پس مسیر خودتو بچین و شروعش کن. حجمه ای از پتانسیل هام باهم فععال شدن توانایی هایی که هیچ وقت بهشون بها ندادم اما اونا رشد کردن یهو یاد تمام حرفها و ادم های ززندگیم افتادم ک همیشه منو تاییدد کردن و بهم گفتن تو یه روزی قطعا موفق خواهی شد حالا من بعد از یه مکث طولانی احساس میکنم تمام توااناایی هام فعالن تمام احساسات بد از ذهنم رفتن و من آماده ی حرکت های نو و خلاقانه ی خودم هستم. من دوباره بعد از هزاران بار فاصله گرفتن از خودم برگشتم تا برای آیندم و زندگیم و شخصیتم تلاش کنم(((:

تبدیل شید به یه آدم مذهبی خفن تا نتونه هیچ کس درمورد رد توانایی های شما حرفی بزنه(((((:

برای وقتایی که صبحمو شروع میکنم،واون برکت میده بهم(:

یک شنبه های علوی هرهفته وقتی استاد کاشانی میان دارالقرآن، من و دوستام بعد دانشگاه>>>>