دوباره با دیدنش و فکر کردن بهش بغضم گرفت. به همون آدمی که همیشه آرزوی رسیدن بهش و داشتم و یهو دیدم کلی فاصله دارم. به منِ اصیلی که همیشه دوس داشتمم از خودم بسازمش دیدم یه بازه ی زمانی فاصله گرفتم ازش،تلاشی براش نکردم و غرق دنیای دیگه ای شدم. خستگی توی تمام مغزم میپیچید و از فکر کردن به رشد و ارزیابی ها فرار کردم نخااستم هیچ چیز منو یاد آرزوهام بندازن. حالا بعد از گذروندن چند بحران توی زندگیم دوباره منِ اصیلم فعال شد اروم بهم گفت من اینجام میخام که دووباره بهم برسی و تلاش کنی تلاش کنی و خودتو با هیچ کس مقایسه نکنی تو مسیر خودتو داری پس مسیر خودتو بچین و شروعش کن. حجمه ای از پتانسیل هام باهم فععال شدن توانایی هایی که هیچ وقت بهشون بها ندادم اما اونا رشد کردن یهو یاد تمام حرفها و ادم های ززندگیم افتادم ک همیشه منو تاییدد کردن و بهم گفتن تو یه روزی قطعا موفق خواهی شد حالا من بعد از یه مکث طولانی احساس میکنم تمام توااناایی هام فعالن تمام احساسات بد از ذهنم رفتن و من آماده ی حرکت های نو و خلاقانه ی خودم هستم. من دوباره بعد از هزاران بار فاصله گرفتن از خودم برگشتم تا برای آیندم و زندگیم و شخصیتم تلاش کنم(((:

تبدیل شید به یه آدم مذهبی خفن تا نتونه هیچ کس درمورد رد توانایی های شما حرفی بزنه(((((:

برای وقتایی که صبحمو شروع میکنم،واون برکت میده بهم(:

یک شنبه های علوی هرهفته وقتی استاد کاشانی میان دارالقرآن، من و دوستام بعد دانشگاه>>>>

این سوال و بپرس از خودت و این نصایح و گوش کن😎

کارتو شروع کن. به نیت امام زمان هرروز اینو گوش بده حالا بشین برکتشو تماشا کن🙃>>>

#زندگی>>

بارون صبحگاهی و این حرفا>>🌧🌊

همیشه همه چیو تبدیل میکنم خصوصا روزای پرفشار و خسته کننده رو به همین لحظات خوش کنار آدما>>> #تایم‌استراحت‌دانشگاه