گاهی احساس میکنم فقط چندتا شعرشم از کتاب شعر لانا که به چسب بهم چسبوندن شدم آدم.

All roads lead to making the bed. ALWAYS.

"و توی پنجاه سال آینده، تو هم درد می‌کشی و هم خواهی درخشید. به آدم‌هایی عشق می ورزی که نمی‌مونن اما اسمشون رو مثل گلبرگ‌های ظریف خشک شده بین دفتر خاطراتت حمل می‌کنی. یه وقتایی تنها غذا می‌خوری و یه وقتایی ناهارت رو با کسایی شریک می‌شی که اونقدر می‌خندوننت که سکوت رو فراموش می‌کنی. صبح‌هایی هست که نمی‌تونی از تخت بلند شی و شب‌هایی که زیر نور ستاره‌ها زیرلب آهنگ مورد‌علاقه‌ت رو زمزمه می‌کنی و می چرخی. توی جمع گریه می‌کنی و به غریبه ها لبخند می زنی و بعضی وقت‌ها این یه چیزه. آهنگی رو می‌شنوی که تورو یاد کسی می‌ندازه که قول دادی فراموشش نکنی و به این فکر می‌کنی که همین حالا هم یه ذره فراموشش کردی. غروب هایی رو می‌بینی که باعث می‌شن احساس خفگی کنی. وقتی که اصلا انتظارش رو نداری در آغوش گرفته میشی. سرما رو روی صورتت حس می کنی و این بهت یادآوری می‌کنه که زنده ای. انسانی. اینا همشون بخشی از زندگین."

برید گریه کنید که کسی رو ندارید که همچین چیزی رو بهتون بگه. (بیایید باهم گریه کنیم چون من سر این به مقدار شدید گریه فراوان دارم.)

کپریکورن، پس اون قولی که داد بهت چیشد.

گفت قولی نداده و تظاهر کرد هیچی نشده.

اهم، اهم. (صاف کردن گلو) اهالی عزیز ایتا؛ چون من خیلی تنبلم که بشینم براتون نقاشی بکشم، در عوض میتونید این پیام و فوروارد کنید توی چنلتون و از بین 1 تا 14 یه عدد و انتخاب کنید تا من از بین طرحای سه سال دبیرستانم یکی و تقدیمتون کنم. اگه م چنل ندارید فدای سرتون آیدی تونو بذارید. (نکته) Tag | Limit | channel

لعنت به آدمیزاد بودن. نه پری. نه جادوگر. نه دورگه.

خدایا آخه آدمم شد موجود؟