حال دیگر فرقی ندارد . خودم را رها کرده‌ام آب مرا ببرد . تو که خبر از دلِ من نداری . اما داشتم . آدمی شده بود که حال و آینده‌اش را رها کرده بود و به گذشته ها چسبیده بود . دلمرده شده بود . تنهایی را بیش تر از همه‌چیز دوست داشت . همیشه بینِ برخورد و گریز ، گریز را انتخاب می‌کرد و من اوایل خیال می‌کردم فقط از من می‌گریزد .

هارویم > > > >🌍

𐃬𐃬𐃬𐃬𐃬 ୨୧ 𐃬𐃬𐃬𐃬𐃬

تایم نمیخواد دلاریس همیشه فداته

سکوت چشمانش پُر شده بود از خواستہ‌هاي بہ سرانجام نرسیده و گاه‌بہ‌گاه صدای فریاد‌هایش در آن‌ سکوت بہ گوش میرسید، ولي کافي بود بہ لبہ آن پنجره نیمہ باز بنشیند و چشمانش را به آسمان بدوزد؛ تا پرتوهاي گرم و درخشان طلایي در آن تیله‌هاي خرمایي رنگش خودنمایي کنند. انگاری در آسمان دنیاي دیگری را میدید کہ هیچکس از آن آگاه نبود. ‌ ‌ او گـاهی چشمـانش مي‌خندید

مرا برای قافیه‌شعر هایت می‌خواستی، اینطور نبود؟ پس چرا ترک کردنت اینگونه تورا غرق خاطره هایم کرد؟ تو مگر اینچنین عاشق بودی؟ نه...اینطور نبود. اکنون که برایت می‌نویسم فراموشت می‌کنم، تو امّا فراموشم نکن. اگر معشوقی نباشد، عاشق شاعر نخواهد شد...

هاروی جونم کار خودته؟😭