گونه هایش جنس مرمر بود و چشمش جنس دُر
خنده هایش شکل دریا بود و غرقش میشدم .
میان این شلوغی ها ، دلم یک بوسه میخواهد
تمارض کن به غش کردن نفس مصنوعیت با من
لـیلی شـدنم بـاز درآغـوش تـو حتمی سـت
مجنـون شـو در کـوه و بیابان بـغلم کـن !
تا به او گفتم از عشقم گونههایش سرخ شد ،
سیب را اینگونه خوردن لذّتی افزونتر است .
روز و شب خواندم برایش تا بفهمد عاشقم
کف زد و گفتا که ایول پس شماهم شاعری!