هدایت شده از ل
نمیدونم شماهم متوجه میشید چی میگم یا نه ولی من همیشه دلتنگ لحظه هایی هستم که هیچوقت وجود نداشتن
دلتنگ چیزایی که نداشتمشون
" Helen is here (?)
الان که نوشتههای قدیمیم رو میخونم به مشکلات اون موقعم میخندم. الان کوچیک به نظر میان ولی یه روزی او
خیلی عجیبه که اینجا به اشتراک گذاشتمشون. تا حالا راجب نوشتههام به هیچکس نگفته بودم
شبیه یه معجزه میمونن. این همه برگه، کلمه، خاطره و احساس روی زمین اتاق پخش شدن ولی همشون دوباره به جعبه برمیگردن و گوشهی کمد بیارزش میشن
هدایت شده از Angel of Kindness
لطفا در ایتا مطلب را دنبال کنید
مشاهده در پیام رسان ایتا
و میدونید بهترین قسمتش چی بود؟ لبخندها. لبخند بچهها و لبخند مامانم. مخصوصا لبخند مامانم. واقعا لذت میبرد و این از همه چیز برام ارزشمندتر بود