چنل هیما🛐 خودِ هیما🛐🛐

‌

وای عرررررررر خودتو🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐

و شـاید تنهـا لازمـﮧ‌ٔ زندگـی𐨆𐨆 ام ، کلبـﮧ‌ ای چوبـی بـود در انتهـٰای جنگلـی ، ك هیچ گاه انسانـی𐨆𐨆 حٮٓـی𐨆𐨆 از آنجـا گـذر نکند . !

شهری𐨆𐨆 را یافتـم . . . در آنجا بـﮧ‌ دور از هر چیـزی میزیستی ؛ در آن𐨆𐨆 شهر می توانستی به هر آنچـﮧ‌ اراده کنی دسٮٓ یابـی ، در آنجا غـم غریبـه بود و اندوه ، بی‌نام ؛ انسان𐨆𐨆 ها قضاوت نمی‌شدند ، همـﮧ‌ شان𐨆𐨆 در کنار هم می‌زیستند و تفکـر در مورد انسان𐨆𐨆 ها با این کـره ٔ خاڪـی𐨆𐨆 متفاوت بود .. آزادی ، عشق ، همدلـی𐨆𐨆 ، مهربانـی𐨆𐨆 ، معنایی دیگـر ، و آرامشی چندان بینظیـری𐨆𐨆 حاڪم بود ۠۠ ... حتـی خانـﮧ‌ ٔ کوچکمـان هم در آنجـا بود ๎ ... حال اینهـا ك یک رویـآ بود ، اما حٮٓـی رویـآیش هم در ذهنـم بسیـار زیبـاٰ بـود ࣸ ۤ ‌) - نمی دانـــی𐨆𐨆 ›› .