ࢪاꥉࡄٮٓش𐨆𐨆 فࢪاꥉمـوش𐨆𐨆 ڪࢪدن𐨆𐨆ـی𐨆 دࢪ ڪـاꥉࢪ ن𐨆𐨆بود ، فقط به ن𐨆𐨆بودن𐨆𐨆ٮٓ عـاꥉدٮٓ ڪـࢪده اꥉم
- در عمــق ِ آیـنه ، غریبـه‌ای آشنـا به من لبخـند مـی‌زند .از کدام دیـار آمده‌ای ، ای شبـح ِ گمشـده در نـور . ؟
آیا تویـی ، آن‌که روزی بودم . ؟ و اکنون خاطـره‌ای از او مـانده است . ؟ . .
مــوزی‍ک ت‍رنـد داخـل این چنـله
:: 𝗵𝘁𝘁𝗽𝘀://𝗲𝗶𝘁𝗮𝗮.𝗰𝗼𝗺/𝗫𝘅_𝗺𝘂𝘀𝗶𝗰
موزیک lover ه‍ا ج‍وی‍ن ب‍اش‍ی‍د .
هدایت شده از 𝒜𝗻𝗲𝗺ᦅ𝗶𝗮
چرا بیهوده می‌کوشی که بگریزی ز آغوشم ؟
از این سوزنده‌تر هرگز نخواهی یافت آغوشی .
نمی‌ترسی ، نمی‌ترسی که بنویسند نامت را
به سنگ تیرهٔ گوری، شب غمناک خاموشی ؟
بیا ، دنیا نمی‌ارزد به این پرهیز و این دوری ؛
فدای لحظه‌ای شادی کن این رؤیای هستی را .
لبت را بر لبم بگذار ، کز این ساغر پر می
چنان مستت کنم تا خود بدانی قدر مستی را .
ترا افسون چشمانم ز ره برده‌است و می‌دانم
که سرتاپا به سوز خواهشی بیمار می‌سوزی .
دروغ است این اگر پس آن دو چشم رازگویت را
چرا هر لحظه بر چشم من دیوانه می‌دوزی ؟
-فروغ فرخزاد