تولد انسان به مانند
روشن شدن کبریتی است و مرگش خاموشی آن...
بنگر در این فاصله چه کردی ؟!
گرما بخشیدی یا سوزاندی...
گفت : ممنون که در دلم ریشه دواندی.
گفتم: خاکت خوب بود؛ من گیاهی
نیمه جان بودم، خسته از زیستن
و از ماندن؛ هوای تو سبزم کرد.