باران میبارد ، بوی خاک نم خورده فضا را پر میکند ، من نیز کوچهها را یکی پس از دیگری طی میکنم و در تمام قدمهایم به این میاندیشم که اگر بودی و عطر گیسوان ِ باران خوردهات ، با بوی خاک یکی شده بود چه به سر قلبم میآمد .
گذشته دروغی بیش نیست و خاطره بازگشتی ندارد . هر بهاری که میگذرد دیگر بر نمیگردد و حتی شدیدترین و دیوانهکننده ترین عشقها نیز حقیقتی ناپایدارند .
میدانی انسان چه چیزی را دیرتر میفهمد؟ اینکه روزهای معمولی ، همان روزهای خوشبختی بودند که گذشت .