"_نرو…
+کجا نرم؟
با لبخند گفت و موهای پریشانش را به پشت هدایت کرد. حالت نشستن فرزند تاریکی طوری بود که راحت میتوانست از بالا سرش را در آغوش بگیرد. انجامش نداد؛ بجایش موهای تیره اش را نوازش کرد.
_دور از من.
مکثی کرد و اشک هایش بدون اجازه شروع به فرو ریختن کردند. بدون فاصله. پیدرپی. بغضش هنوز نشکسته بود.
_تو روشنایی، لطفا…"
