نهصد سال پیش نظامی گفت..

یا رب به خداییِ خداییت وانگه به کمال و کبریاییت از عمر من آنچه هست برجای بستان و به عمرِ لیلی افزای

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ 7:00 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

ارتباط با انسان های سطحی یکی از بی ارزش ترین تجربه های زندگی او بود. حضوری اجباری در نمایشی ساختگی، جایی که هیچکس با چهره ی واقعی اش ظاهر نمی شود.. و خب آدما؟ توده ای از انگیزه های پوسیده درون خود و تاثیر افکار بیهوده و چرت عمومی، نقش هایی که جامعه به زور به اون ها تحمیل کرده. مدت ها میشد با چشمای خسته و نیمه بسته درحالی که این افکار در ذهنش تکرار میشدند به سقف خیره شده بود، ساعت حوالی چهار صبح بود و هوای بیرون هنوز از تاریکی شب جدا نشده بود..

ز غوغای جهان فارغ.

کسی نیست، بیا زندگی را بدزدیم.

تنها تر از چیزی هستی که تصور میکنی!