همهٔ ما خودمان را نیک می‌پنداریم، اما این تصوری است که بسیار شکننده است. کافی‌ست کمی بدبختی، کمی نارضایتی و کمی سرزنش از بیرون بر ما فشار آورد تا چهرهٔ واقعی‌مان را نشان دهیم. چیزی که مردم درباره‌مان می‌گویند، کمتر از آنچه در اعماق وجودمان می‌دانیم، اهمیت دارد.

روی ِ یک کاغذ ِ تر، بوسه زدم نامت را ، ایرانم.

با هر نخی رویا نباف.

دیدم که پوست تنم از انبساطِ امید ترک میخورد.

بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند؟ بگفت اندوه خرند و جان فروشند.

بالاخره می‌فهمی که باید بپذیری پدر و مادرت نقشی در نقص‌های خودشون نداشتن و همه ی تلاششون این بود که ازت به روش خودشون محافظت کنن.