و مسئله‌ی بعدی، مذهب، من مذهبم شیعه‌ست، با نیمه‌ی شعبان و امام حسین و اینا از بچگی بزرگ شدم، محرم‌ها راحت میتونم برم هیئت، شب قدر دارم، تو خفا و پستو روضه نمیگیرم، ولی وقتی مخالفی وجود داره که قرآن منو آتیش میزنه، حسینیه‌ی منو آتیش میزنه من چجوری بهش دل ببندم که بعد انقلابش نیاد خودم و بخاطر مذهبم آتیش بزنه؟چطوری دل ببندم که بعد انقلابش بتونم راحت روضه بگیرم؟ وقتی خودشون اذعان میکنن بعد انقلابشون نمیذارن پرچم امام حسین بره بالا من چجوری باهاشون هم صدا شم؟

پس اعتراض میکنم، نقد میکنم، تندم نقد میکنم ولی بخاطر موارد بالا میرم راهپیمایی.

درواقع آرمانهای حکومت بد نیست، آرمانهای اسلامی- ایرانیه، مسئله ساختار حکومته که باید درست شه.

انقدر این چندروز بحث کردم با اینو اون، دیگه داره از مغزم دود بلند میشه.

بچه ها من هم از برانداز خستم هم از بسیجی تندرو.

هم تف به اون برانداز هم تف به اون تندرو، خستم کردید بخدا

[چو غرق خاطراتم...]

استادا واقعا چطوری دارن نمره میدن که نمره‌های حضوریم از نمره‌های مجازیم بهتره؟:/

حالم داره از این دنیا و کثافتاش بهم میخوره، کاش یه ماهی بودم.

بچه‌ها ممکنه بازم دعاشون کنین؟

صبح زود بلند شدن اینجوریه که دوبار کل جهان‌ و فتح میکنی، میای میشینی چایی بخوری، میبینی عه تازه ساعت نه صبحه.