از تظاهر کردن و وانمود کردن به اینکه شادم دیگه متنفرم ، از تظاهر کردن به اینکه ناراحت نشدم متنفرم ، از تظاهر کردن به اینکه همه چی اوکیه متنفرم ، از تظاهر کردن به اینکه دارم درس میخونم متنفرم ، حتی دیگه از خودمم متنفرم و تحمل خودمم ندارم چه برسه به آدما و بقیه ی چیزا

خلاصه که از همه چی خستم..

یوقتایی نمیتونم انرژی منفیی که درونمرو کنترل کنم براهمین میام اینجا خالیش میکنم با اینکه میدونم بعدش به شدت پشیمون میشم

هشتم و نهم که بودم با یکی از دوستام تصمیم گرفتیم سه شنبه های مهدوی و تو مدرسه برگزار کنیم بماند که چقد سر هردفعه کارایی که میخواستیم بکنیم حرص خوردیم ولی انقد اوقات خوشی داشتیم که دلم میخواد برگردم به اونموقع:)

انقد خرابکاری کردیم و انقد خندیدیم سراین خرابکاریا البته که تهش برناممون خوب درمیومد

یادمه یه بار نزدیک ۱۵۰ تا پروانه رو با حدود ۱۰ نفر از بچه ها بریدیم انقد خندیدم و مسخره بازی درآوردیم که آخرش مجبور شدیم پروانه هارو ببریم خونمون ببریم

خدای من باز مامانم و خالم بهم افتادن دارن تغییر دکوراسیون میدن/=

خب چرا آخه عزیزان من

امروز بدجور جمعه بود

این چندشبه پنجره ی اتاقم و تا ته باز میکنم و پتورو مثه ساندویچ میپیچم دورم و از سرمای روح بخشی که به صورتم میخوره لذت میبرم

هردفعه هم باصدای بابام که یه تاسف خاصی توشه و میلرزه به خودم میام پامیشم پنجره رو میبندم🌚

فک کردین قراره احساسی شه؟ سخت دراشتباهین