آخرِ آخرش من میمونم و دستایی که میلرزه و دلی که ازش هیچی نمونده!

چقد حرفای تو ذهنم زیاده و چقد دستم برای نوشتن نمیره و چقد خستم از گفتنشون.

yes,again!

من الا با تموم وجودم، اینجارو میخوام:) میخوام بشینم جلوی ضریح و تا جایی که میتونم حرف بزنم و گریه کنم.

دلم واسه‌ی تک تک مرمرای حرم تنگ شده چه برسه به شما آقای امام رضا:)

اگه آدمی براتون اصلا مهم نیست یا بهش بگین از کنارتون بره یا باهاش صمیمی برخورد نکنین. آدما دل دارن!

-

تنها عکس درست درمونم از حوزه امتحانی همینه. بقیه‌ش عکس از انواع مختلف ژستای بچه‌ها و سم بازیاشونه

نیاز دارم به اینکه حرف بزنم، یکم چرت و پرت بگم، بخندم، به کنکور فکر نکنم، به اینکه بعدا چی میشه فکر نکنم، بدون استرس چشمام و بزارم رو هم و چندساعت بخوابم، بغض نکنم، گریه نکنم، بتونم حس کنم مزاحم نیستم، اضافی نیستم، حس کنم الا کافی بودم، حس کنم برای کسی آدمِ امن هستم، اورثینک نکنم، حسرت نخورم، دوست داشته بشم، حس خوب داشته باشم به خودم، من فقط نیاز دارم به یه حس خوب؛ یه چیزی که من و از حسی که الا هست جدا کنه، فقط نیاز دارم..