مواجه با "از دست دادن‌ها" خیلی عجیبه ، میزان سوگ و غم اون دوره یک طرف و دلهره‌ای که بعدش بجا میمونه از تکرار شدن اون اتفاق یک طرف

تا وقتی از شدت بی‌خوابی سردرد و حالت تهوع نگیرم حتی حاضر نیستم درمورد خواب صحبت کنم و این واقعا بده.

قلب ویران شده‌ام را به نگاهی بنواز تا دگر هیچ کجا؛ هیچ کجایش نبرم:)

‌

چرا وقتی از یکی متنفرین یا به هر دلیلی دیگه باهاش دوست نیستین جوری رفتار میکنین انگار اون مسبب همه چیه؟ نمیفهممتون!

تاحالا به آدمِ خودتون فکر کردین؟ نه اینکه مختص شما باشه‌ها نه، یعنی آدمی که بفهمتت، درکت کنه، همه‌جوره کنارت باشه، رشدت بده و... اگه کنارتون دارینش ازش تشکر کنین و قدرش و بدونین:) لحظه‌ها خیلی زودتر از چیزی که فکر میکنیم تموم میشن و حسرت و همراه خودشون میارن.

از این وضعیت خستم:)

:)

میدونی چقدر منتظر موندم؟

کاش اورثینکام نبود، کاش دوست داشتنام کافی بود، کاش یه چیزی این‌وسط درست پیش میرفت، کاش میتونستم یکی دیگه بشم، کاش...

شب وحشتناکی بود:)