کاش اورثینکام نبود، کاش دوست داشتنام کافی بود، کاش یه چیزی این‌وسط درست پیش میرفت، کاش میتونستم یکی دیگه بشم، کاش...

شب وحشتناکی بود:)

دیگه هیچی جواب نیست؛ فقط یه گوشه از بین الحرمین رو سنگای یخ و یه روضه جوابه.

من تغییر ذائقه‌ی ذهنم و وقتی متوجه شدم که بعداز دیدن اتک، دیدن فیلمای خشن برام کاملا عادی شد و دیگه مثل قبل حالم بد نمیشد. مراقب اطلاعاتی که وارد ذهنتون میکنین باشین، تغییر ذائقه چیزی نیست که یهویی اتفاق بیوفته و شما سریع متوجهش بشین؛ به تدریج اتفاق میافته و وقتی به خودتون میاین که کاملا براتون عادی شده.

درد از بین نمیره فقط آدمیزاد عادت میکنه به درد.

اگه نشه برم هیئت چی؟

اگه لیاقت گریه کردن نداشته باشم چی؟

اگه نشه اربعین برم کربلا چی؟

اصلا از شر همه ی گرفتگی های روح"فَرّوإلَی‌الْحُسَیْن"

🐋