درد از بین نمیره فقط آدمیزاد عادت میکنه به درد.

اگه نشه برم هیئت چی؟

اگه لیاقت گریه کردن نداشته باشم چی؟

اگه نشه اربعین برم کربلا چی؟

اصلا از شر همه ی گرفتگی های روح"فَرّوإلَی‌الْحُسَیْن"

🐋

[پیراهنِ سیاه منم دست‌دوز فاطمه‌(س) است]

[حَی عَلَی البُکاء]

هوای ابری و سرد میخوام.

بازم قضیه‌ی همینکه اگه به وقتش نباشه دیگه اون‌کار سرد میشه، تموم میشه.

این تقابل توی ذهن که تو نباید به چیزای کوچیکی مثل دلتنگ شدن برای آدما، فکر کردن به رفتاراشون، فکر کردن به اتفاقاتی که میوفته و... فکر کنی و ذهن تو باید محل اطلاعاتی باشه که روزی بدرد خودت و جامعه بخورن ولی همزمان یه بخشی از ذهنت تشنه فکر کردن به همین چیزای کوچیکه و اگه جلوش و بگیری مثل مور و ملخ بخش‌های ذهنت و تسخیر میکنه و گاها انقدر این تقابل طاقت فرسا و گیج کننده‌س که تمایلت رو به رها کردن همه چیز زیاد میکنه.