دروغ میگن آدم یه بار میمیره، آدم با هر عزیزی که از دست میده و خاک میکنه یه تیکه از روحش کنده میشه..

چمیدونم والا، مثلا امشب بیا به خوابم:)

هیچوقت به از دست دادن مادربزرگم فکر نمیکردم، فکر میکردم همیشه زنده میمونه، همیشه برام حرف میزنه، هنوزم باورم نمیشه، همش میگم شاید همش یه شوخی و یه خواب مسخره باشه.

امشب شب اول قبرشونه، ممکنه براشون حتی یه دعای کوچیک هم بکنید؟ممنون میشم.

مزخرف بودن زندگی همینجاییه که آدم بعد از دست دادن عزیزای زندگیش، باید بخوره، بخوابه و زندگی کنه.

منم همینطور:)🫂

بچه‌ها...لطف کنید برای داییم دعا کنید، ممنونم.

وَ قَالَ عليه‌السلام مِسْكِينٌ اِبْنُ آدَمَ مَكْتُومُ اَلْأَجَلِ مَكْنُونُ اَلْعِلَلِ مَحْفُوظُ اَلْعَمَلِ تُؤْلِمُهُ اَلْبَقَّةُ وَ تَقْتُلُهُ اَلشَّرْقَةُ وَ تُنْتِنُهُ اَلْعَرْقَةُ و درود خدا بر او، فرمود: بيچاره فرزند آدم! اجلش پنهان، بيمارى‌هايش پوشيده، اعمالش همه نوشته شده، پشه‌اى او را آزار مى‌دهد، جرعه‌اى گلو گيرش شده او را از پاى در آورد، و عرق كردنى او را بد بو سازد. - نهج البلاغه، حکمت ۴۱۹ -

إلهي رضاً برضاك، تسليماً لأمرك، صَبراً عَلى‌ قَضائِك، یا رَبِّ لا معبود سواك، يا غياثَ المستغيثين...

هرچی سعی میکنم برم بخوابم نمیشه

امشب نشستم یه سری فیلم و عکس از مادربزرگم دیدم، بالاخره خودآزاری مضمن و اینجور حرفا، دلم خیلی براش تنگ شده، راه میرم، حرف‌ میزنم، غذا میخورم، کارای روزمره و عادیمو انجام میدم ولی ته دلم یه غم خیلی عجیبیه و میدونم این غم قراره باهام بمونه، شاید اگر کمتر خاطره داشتم از مادربزرگم انقدر غمش‌ برام عمیق نبود ولی یه تلنگر کافیه تا بشینم روی زمین و گریه کنم.

غم بدتر قضیه اینجاست که این چندروز که میرفتیم خونه‌ی داییم و همه فامیل جمع میشدیم دور هم، کافی بود همو نگاه کنیم و غم تو چشمای همو بخونیم تا یکی یکی شروع کنیم به گریه کردن:)