امت ولنتاین و هالووین حریف امت رمضان و محرم نیست!

آخه وا من فدات بشم:) سرباز حضرت‌صاحب‌الزمانیم و بعدشم سرباز شما:)

یعنی دیگه قرار نیست این صحنه‌ها رو ببینیم؟:)

شکم‌هایتان چنان از حرام پر شده است که گوش‌هایتان حقیقت را نمیشنود، چشم‌هایتان واقعیت را نمیبیند و لب‌هایتان به گفتن واقعیت باز نمیشود، کر و کور و لال از دنیا میروید، چنان که وقتی بر اعمالتان سوال پرسیده شود میگویید شیطان عقل و دلمان را گرفته بود، غافل از آنکه شیطان نیز اعمال شما را نمیپذیرد و آن روز شما را تنها میگذارد و شما میمانید و نامه‌ی اعمالی که خدا قاضی آن است، پس تا میتوانید در زمین فساد و تباهی کنید که وعده‌ی نابودی شما به دست صالحان و پاکان داده شده و روزی فرا خواهد رسید که ارتش حجت خدا بر روی جنازه‌های شما پا خواهند گذاشت و زمین را از ظلم و جور شما پاک خواهند کرد، آن‌ روز فرا خواهد رسید و حساب رسی انجام خواهد شد و التماس‌های شما شنیده نخواهد شد همانطور که شما التماس‌های مظلومان و ستم‌دیدگان را نشنیدید.

تویی که همچنان داری تو ناشناس پیام میدی، خداوکیلی حال و حوصله‌ی‌ این همه چرت و پرت گفتن رو از کجا میاری؟ حرفات بی اهمیت و دیگه نمیذارم اینجا، ولی برو یه فکری به حال این حجم از بی‌ادبیت و این حجم از بی غیرتیت بکن، کسی که راضی به حمله به وطن میشه وقتی بمیره مرگی بی عزت خواهد داشت، وطن فروش تا ابد در تاریخ ننگ میخوره.

خدا بین ما و شما قضاوت میکنه، میبینه کی وطنش رو فروخت و کی نفروخت و مطمئن باش به ما وعده‌ی الهی داده شده، با صدای پشه‌هایی مثل شما قرار نیست وعده‌ی الهی محقق نشه، به قول معروف، این عو عو سگان شما نیز بگذرد، فقط برو یه فکری به حال این بکن از کسایی داری کمک میخوای که جنایتشون در اپستین مشخص و محرضه، سه میلیون سند از کثافت‌ کاری‌هاشون بیرون اومده، برو از خودت خجالت بکش که از پدوفیل‌های آدم‌کشِ آدم‌خوار داری کمک میگیری، ان‌شاالله که خدا هدایتت کنه.

آخ برانداز چقدر بدبختی که رضا پهلوی به تو میگه تلفات جنگی ولی به سه تا سرباز آمریکایی میگه قهرمان.

تا پیش از این تمام ترسمون همون خبری بود که دیشب شنیدیم. از این به بعد دیگه چیزی برای از دست دادن نداریم. دیگه هیچ‌کدوممون آدمای دو روز پیش نیستیم و نخواهیم بود. نه عقب برمی‌گردیم و نه فرار می‌کنیم. دنیا تا بحال به این اندازه پیش ما بی‌ارزش جلوه نکرده بود، و نیز جانی که داریم. تا آخرش می‌ایستیم.

دیگه حتی از پهلوی هم عبور کردیم. اون دیگه در این قائله عملا هیچه. آدمای عادی‌ای که تا یک هفته پیش به فکر اینکه افطار چی درست کنن بودن، و حالا با شنیدن صدای جنگنده هم فرار نمی‌کنن کجا و اون پیربچه و طرفداراش کجا.

خیلی آرومم و نمیدونم چرا، انگار یه اطمینانی رو دلمه که حتی خودمم ازش خبر ندارم.

روزای اول و دوم اینطوری نبودم ولی از دیروز اینطوری شدم.