از بیرون داره بوی اسفند میاد، این مداحی پخش میشه، صدای خنده‌ی بچه کوچیکا میاد، من دارم به بین الحرمین فکر میکنم، بین‌ الحرمینی که جونمی میدم برای یه لحظه دیدن دوتا گنبد خوشگل و زیر لب میخونم: صفا و مروه دیده‌ام، گرده‌ حرم دویده‌ام هیچ کجا برای من کرب و بلا نمیشود :)

کاش همیشه محرم بود، کاش همیشه این حس محرم میموند.

:)

به مناسبت مختار، یه جمله‌ای تو فیلم خیلی دلمو میسوزونه، هیچوقت فکر نمیکردم درکش کنم، لحظه‌ای که ابراهیم بن مالک با یاراش کنار فرات وایساده و میگه: ما ترک خانه و کاشانه نکرده‌ایم که غنیمت به‌ دست آوریم، ما در پی مرهمی آمده‌ایم که جراحت‌های دلمان را درمان کند، فرات شاهد اشک‌های ماست، ما به قصاص خون امام شهیدمان برخواسته‌ایم.

میدونین چرا امام‌های بعد از امام حسین همگی مسموم شدن و در خفا شهیدشون کردن؟ مثل امام حسین مصلح نشدن، چون مختار هزینه‌ی امام کشی رو برد بالا! حکومتیای بعد از مختار میترسیدن اگر امام‌هارو اونطوری بکشن یکی مثل مختار دوباره برعلیهشون قیام کنه، اونطوری نابودشون کنه و به زیر بکشتشون، برای همین امامارو در خفا مسموم میکردن طوری که هیچکس نفهمه، حالا تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل:)

شاید نتونست مانع این بشه که امام‌ها به طور کلی توسط خلفا شهید نشن ولی حداقل این بود دیگه هیچکس نمیتونست به طور واضح امامی رو تهدید کنه یا اون فجایع رو رقم بزنه.

قربان و غدیر رفت ولی یار نیامد آن‌ شمع دل‌افروز شب تار نیامد چندروز دگر مانده که با ناله بگوییم ای اهل حرم میر و علمدار نیامد :)

:)

گمونم دیگه بیچاره‌ایم، از الان دیگه آواریم‌ایم الان هممون شاهد حراج سر شیر خواره‌ایم :)