این زنان فمینیست آمریکایی جلوی دادگاه تجمع کرده اند تا از مجازات زنی که سه فرزند خودش (۸ ساله، ۵ ساله و ۸ ماهه) رو کشته جلوگیری کنند. دادگاه معتقد است که این زن با برنامه ریزی و هوشیاری کامل این جنایت را انجام داده، خود متهم مدعی است که تحت تاثیر دارو و ... بوده. اما فمنیست‌ها تجمع کردن و با استناد به ادعای قبلیشون در مورد حق زن برای کشتن فرزندش قبل از تولد(سقط جنین) می‌گن زنها حق دارن فرزندشون رو بعد از تولد هم بکشن و این زن نباید مجازات بشه. تا اینجا برای حمایت از این قاتل نزدیک به ۹۰۰ هزار دلار هم کمک جمع کردن. خلاصه آخر عاقبت برخی شعارها رو باید در جوامعی دید که این مسیر رو جلوتر از ما رفتند.

نگاه به توییت رئیس مجلس عراق نکنین حلال‌زاده‌ها تو سراسر دنیا دارن از ایران حمایت می‌کنن؛ کودکان رواندایی در آفریقا هم اینطوری:

در سال ۱۹۲۷، پژوهشگر جوان روسی برای صرف ناهار وارد کافه‌ای در برلین شد و متوجه رفتار متفاوتی در پیشخدمت شد، بی‌آنکه بداند این مشاهده‌ی ساده قرار است روان‌شناسی را برای همیشه تغییر دهد. من به پیشخدمت نزدیک شدم و سؤال بسیار ساده‌ای از او پرسیدم… چند هفته بعد، این مشاهده‌ی تصادفی به یکی از معروف‌ترین کشفیات روان‌شناسی در قرن بیستم تبدیل شد. امروزه این اتفاق تصادفی توضیح می‌دهد که چرا بسیاری از بزرگسالان خستگی خفیف اما مستمری را احساس می‌کنند، حتی زمانی که مشغول هیچ فعالیت بدنی خاص و شدیدی نیستند. نام این پژوهشگر بلُما زایگارنیک بود. او ۲۶ سال داشت و برای تحصیل در آزمایشگاه کورت لِوین، یکی از تأثیرگذارترین روان‌شناسان آن زمان، به برلین آمده بود. لوین کارکرد ذهن را در زندگی واقعی و موقعیت‌های روزمره بررسی می‌کرد، نه فقط در شرایط مصنوعی آزمایشگاهی. همین رویکرد بود که زایگارنیک را به مشاهده‌ای رساند که درک ما از حافظه و توجه را به شکلی بنیادی تغییر داد. آن روز عصر، زایگارنیک همراه گروهی از همکارانش به کافه رفت. آن‌ها غذاهای زیادی سفارش دادند. پیشخدمت بدون اینکه چیزی یادداشت کند، تمام سفارش‌ها را به خاطر سپرد و همه‌چیز را درست و بدون حتی یک اشتباه سرو کرد. پس از پرداخت صورت‌حساب، همه آماده‌ی رفتن می‌شدند. وقتی زایگارنیک به درِ خروجی رسید، متوجه شد چیزی را روی میز جا گذاشته است و برگشت. من به همان پیشخدمت نزدیک شدم و صرفاً از او پرسیدم: «می‌شود لطفاً تکرار کنید که ما امروز چه چیزهایی سفارش داده بودیم؟» پیشخدمت با تعجب به او نگاه کرد. او حتی یک جزئیات کوچک از سفارش را هم به یاد نمی‌آورد. همین چند دقیقه پیش، او تمام اطلاعات را به شکل کامل حفظ بود. اما حالا، با تسویه شدن صورت‌حساب و دریافت پول، تمام آن اطلاعات طوری ناپدید شده بود که گویی از اول وجود نداشته است. برای زایگارنیک، این حادثه نقطه شروع یک پرسش پژوهشی مهم شد: چرا مغز کارهای نیمه‌کاره را به یاد می‌آورد و کارهای تمام‌شده را فراموش می‌کند؟ او پس از بازگشت به آزمایشگاه، آزمایش ساده‌ای طراحی کرد. به شرکت‌کنندگان حدود بیست تکلیف مختلف داده شد. نصف آن‌ها توانستند کارهایشان را تمام کنند، در حالی که کارِ نصف دیگر در منتها‌الیه وسطِ مسیر متوقف شد و از آن‌ها خواسته شد به سراغ فعالیت دیگری بروند. سپس از آن‌ها پرسیدم: امروز کدام تکالیف را انجام دادید؟ لطفاً آن‌ها را فهرست کنید. نتایج در تمام مراحل آزمایش یکدست و روشن بود. شرکت‌کنندگان تکالیفِ نیمه‌کاره (رهاشده) را تقریباً دو برابر بیشتر از تکالیفِ تکمیل‌شده به یاد می‌آوردند. تکالیف بلاتکلیف به راحتی کم‌رنگ نمی‌شدند. آن‌ها همچنان بخشی از حافظه و توجه را اشغال می‌کردند، گویی درخواست داشتند که دوباره پیگیری و تمام شوند. زایگارنیک یافته‌های خود را در سال ۱۹۲۷ در یک مجله روان‌شناسی آلمانی منتشر کرد. امروزه این پدیده با نام «جلوه زایگارنیک» یا «تأثیر زایگارنیک» شناخته می‌شود. نزدیک به یک قرن گذشته است. انسان بزرگسالِ امروز در شرایطی زندگی می‌کند که زایگارنیک هرگز نمی‌توانست تصورش را بکند. آن‌ها هم‌زمان ده‌ها کار نیمه‌کاره دارند: یک ایمیل بی‌پاسخ، یک گفتگوی مهم به عقب افتاده، یک پروژه ناتمام، یک مسئله خانوادگی حل‌نشده. هر چیزی که نیمه‌کاره رها شود، در پس‌زمینه بخشی از ذهن را اشغال می‌کند؛ درست مثل سفارشی که پیشخدمت فراموش کرده است. و هرچه کارهای نیمه‌کاره بیشتری انباشته شوند، انرژی کمتری برای زندگی عادی باقی می‌ماند.

مگه عربستان منابع نفتی عظیم نداره؟ مگه روابط تجاری آزاد با آمریکا نداره؟ پس چرا ماشین‌هاشون این شکلیه؟ با چسب نواری و پیچ سر پا نگهشون داشتن :))

طرف رفته تو جمع هواداران ترامپ و رو تیشرتش نوشته « پدوفیل محلی خودت رو بکش» بعد طرفداران ترامپ شروع کردن به هو کردن طرف ظاهراً همشون یه پدوفیل درونی داشتن بهشون برخورده

کاری که معمر قذافی در نشست سال ۲۰۰۹ اتحادیه عرب در دوحه انجام داد، تمام قواعد دیپلماسی را زیر پا گذاشت. برای درک بهتر اتفاقات این ویدیو، باید بدانید که این دو رهبر از ۶ سال قبل از این جلسه، سایه یکدیگر را با تیر می‌زدند! ریشه اختلاف: در نشست مصر ۲۰۰۳، ملک عبدالله در واکنش به اتهامات قذافی با خشم به او گفته بود: «چه کسی تو را به قدرت رساند؟ دروغ پشت سر توست و قبر پیش روی تو!» ۶ سال بعد در نشست دوحه، قذافی خارج از نوبت میکروفون را روشن کرد و شیخ حمد (امیر وقت قطر و رئیس جلسه) را در وضعیت استیصال و شوک کامل قرار داد. او در یک لحظه پادشاه عربستان را «ساخته دست انگلیس و تحت‌الحمایه آمریکا» خواند و ثانیه‌ای بعد با لحنی تمسخرآمیز و از موضع بالا او را بخشیده و به او پیشنهاد آشتی داد. رفتارهای غیرقابل‌پیش‌بینی و عجیب قذافی همیشه زبانزد بود، اما حمله علنی به یکی از قدرتمندترین پادشاهان عرب در حضور تمام رهبران منطقه، یکی از ماندگارترین و جنجالی‌ترین قاب‌های تاریخ سیاسی معاصر را ثبت کرد.

به محض اینکه از ایران خارج میشن قانون مدار و تابع مقرارت میشن خودشون میگن اگر ایران بود به کمتر از فحش دادن به شخص اول مملکت راضی نمی شدن حالا رفتن خارج از کشور حتی حق کوچک‌ترین اعتراضی هم برا خودشون قائل نیستن دگوری‌ها همینقدر زباله‌اند

سالهاست در لس‌آنجلس به نفع نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران و رهبر آن، به قول خودش شمشیر می‌زند. عبارت جالبی گفتند: پیروزی ما خلاصه شده در انسجام سه تا میم: مردم، میدان، مجتبی...

ایرانِ شیعهٔ دوازده‌امامی، تنها «نور» در تاریکیِ جهانِ امروز است. آلون میزراحی؛ یهودیِ ضدصهیونیست

💠 موسیقیدان انگلیسی تازه مسلمان در فلسطین: غزه مرا شکست... 💯مبلغان بدون مرز @IntMob

‌ ♻️ وقتی از کیف‌کشی، یهویی به تریبون و دوربین می‌رسید ایشون به عنوان مشاور رئیس مجلس، خونخواه رهبر شهید است اما ارزش زندگی را بر پایه قیمت پوشک بچه‌اش می‌بیند! رهبر شهید انقلاب آنقدر در زندگی این اصولگرای دو آتشه نقش داشته که پوشک خارجی استفاده نمی‌کند اما مبنای اصولگرایی‌اش، قیمت پوشک ایرانی است. زبان فارسی را آنقدر پاس می‌دارد که مراقب است از واژه غربی "مارک" استفاده نکند اما راهکار هم دارد. در نهایت هم نسخه درمانی و راهکارش این است: بالاخره از یک جایی آرمان‌ها و شعارها (خونخواهی رهبری) را با واقعیات جامعه (قیمت پوشک) بالانس کنیم! آقای قالیباف! آیا مراقب جنگ روانی دشمن که کنار گوش شماست، هستید؟ احمق های دو زاری نان به نرخ روز خور

منطق این ۲ نفر به روایت تصویر