سفره دار توام ای عشق، بفرما بنشین .. نان جو، زخم و نمک، خونِ جگر بسیار است.

اندوه جهان چیست ؟ تویی داغِ یگانه دلسوختگان را چه به اندوه زمانه ؟ ‌ بر شانه بیفشان و مزن شانه به مویت بگذار حسادت بکند شانه به شانه ‌ زخم تبرت مانده ولی جای شکایت شادم که نگه داشته‌ام از تو نشانه ‌ از عشق چرا چشم بپوشم که ندارد این تازه مسلمان شده با کفر میانه ‌ بهتر که سرودی نسراییم و نخوانیم سخت است غم عشق در آید به ترانه

گفتی شبت بخیر و برایت مهم نبود خیری نمانده در شب و روزم بدونِ تو.

،،

ما بوی پیرهن را در جان ذخیره داریم، شاید نیاید از مصر هرروز کاروانی ..

دچار معضلی هستم به‌نام گریه در خنده دقیقا بین لبخندم، به هق‌هق می‌رسد کارم

از همان‌اول که دیدَمت فهمیدم‌که انحنایِ‌لبانت چاقویِ بریدنِ سَرَم است حنانه‌جان .. « پارتِ دوم » با نوایِ محمد پیروزمند ، هـیوا وَ پناه ؛ به قلمِ روح‌نوازِ آلاء وُ کیانورا ..

از درد سخن گفتن و از درد شنیدن با مردم بی‌درد ندانی كه چه دردیست

قد و بالای علی از چشم زهرا دیدنی‌ست وای وقتی می‌رسد دریا به دریا دیدنی‌ست.

گفته بودم که دل را به دریا نزنم اما کو دلی که به دریا بزنم یا نزنم ؟