تعال إلی صدري ولو علی هیئة رصاصه، به آغوش من بیا حتی به شکل یک گلوله ..

شبیه بغض نوزادی که ساعت‌ها می‌گرید، پر از حرفم اما کسی زبانم را نمی‌فهمد.

،

چگونه ممبر های جدید رو نمک‌گیر کنم که مثل قبلیا در صورتِ تعلیق کانال هم همچنان بهم وفادار باشن؟ ۲۰ نمره

این جریان نه برای دموکراسیه نه برای آزادی نه برای ایران...

اینا همونایی نبودن که میگفتن دین‌شون انسانیته؟ :))))))))))))))))))))))))))))))))))

انسان اندوهش را فراموش نمی‌کند، بلکه خود را وادار می‌کند آن را تاب بیاورد.

این فیلم سال پیش یه فیلم عادی بود...

یه سال و این همه داغ؟ آه از غمی که تازه شود با غمی دیگر ..

بسم الله الرحمن الرحیم. زیاد گفته‌ایم که ای‌کاش در زمان امیرالمؤمنین می‌زیستیم و می‌توانستیم او را یاری کنیم و پشت‌بندش می‌شنیدیم که می‌گفتند هنوز هم دیر نشده، امام زمان خود را دریابید. حقیقتش را بخواهید من آن‌زمان حتی به گفتن این جمله هم رغبت نمی‌کردم، زیرا نسبت به اعمال و رفتار خود شناخت کافی و وافی داشتم. منی که از امام زمان خود در طول بیست‌ و چهارساعتِ روزم غافلم و حتی حاضر به گذشتن از لذت‌های حقیر دنیوی خویش برای شادی دلِ ایشان نیستم را چه به یاری و جنگیدن در سپاهِ ایشان و گفتن ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند ؟ اگر در آن موقعیت بودم که، از ترسِ جانم می‌شدم همان هایی نتوانستند امیرالمؤمنین و عزیز‌کرده‌یشان را یاری کنند و بالای سکوی قتلگاه فقط دست به دعا می‌بردند و حاضر نبودند پا به میدان بگذارند. (این‌ها افکارِ پیشین من بود که اجازه نمی‌داد چنین مسئله‌ای را حتی به زبان بیاورم، چون دل و زبانم یکی نبود.) اما الآن که در سرنوشت‌سازترین روزهای تاریخمان ایستاده‌ام می‌بینم که طرفِ حق را گرفته و حاضر نیستم کوتاه بیایم. شاید این پا به میدان گذاشتن ها و شعار دادن ها را نتوان با در میدان زیستن و جنگیدن مقایسه کرد، ولیکن طرف درست تاریخ ایستادن آن هم در این جامعه‌ی مدفون شده در ظلم، خودش قدمی‌ بزرگ است این بار با اطمینان می‌توانم بگویم اگر در زمانِ اماممان می‌زیستم، قطعا پایِ حق و حقیقت، پای امام می‌ ایستادم حتی به قیمت ریخته شدن خونم. #نطق