،،

از هزاران، یک نفر اهلِ دل اند مابقی تمثیلی از آب و گل اند .‌.

از اینکه آدمای مورد علاقه‌م یکی یکی نا‌امیدم میکنن خسته‌م.

،،

تجربه‌گر می‌گفت بعد از تصادف که روح از بدنم جدا شد، خیلی‌ها دور و برم جمع شدن. یه‌عده صحنه رو کارشناسی می‌کردن، یه عده دنبال مقصر می‌گشتن، بعضیا هم که به‌زبان میاوردن کارش تمومه. می‌گفت با هرکلمه‌ی این آدما امید به‌برگشتن در من می‌مُرد و کم‌کم فاصله می‌گرفتم از جسمم. داشتم باور ‌می‌کردم وقت رفتنه و باید بی‌خیال جنگیدن شم. تا اینکه یه‌نفر اومد بالا سرم، به‌صورتم نگاه کرد، منو تکون داد و گفت نترس، زنگ‌زدم آمبولانس، حالت خوب میشه. من اینقدر امیدوار شدم که همون لحظه برگشتم به‌جسمم. بنظرم داستان، داستانِ تاثیر کلمات بود. آدما با یه‌کلمه می‌تونن دیگرانو زنده کنن یا بکشن. کلمه می‌تونه تعلق روح‌به‌جسم رو کم‌وزیاد کنه. با یه‌کلمه هم میشه دل‌شکست، هم میشه مرهم بود و یه‌دست قطعا صدا داره. تو به‌تنهایی می‌تونی دلیلِ امید و برگشتن یه‌نفر باشی. برگشتن به حال‌خوب، به‌زندگی، حتی به‌جسم. اگه همه‌ی آدمای دنیا بگن نمیشه، تو از راه برس، به‌‌صورتش نگاه‌کن، تکونش بده و بگو نترس، خدابزرگه. با کلمات می‌شه مرده‌ها رو زنده کرد یا ریشه‌ها رو سوزوند؛ مراقب کلمات‌مون باشیم.

رفته ای، اما گذشتِ عمر تاثیری نداشت من که دلتنگ توام امروز، فردا بیشتر ..

0:24

[ گفته بودم بی‌تو میمیرم ولی این بار نه ] هیچ‌گاه گمان نمی‌کردم روزی از آدمی که به او می‌گفتم حتی اگر یک‌روز در تیله‌ی چشمانت زل زدم و با صراحت گفتم از تو متنفرم، تو باور نکن، متنفر شوم. گویا تو هم هیچ‌گاه گمان نمی‌کردی به دوستت‌دارم های بر حسب عادتت پی ببرم و این‌چنین از عرشِ چشمانم به فرشِ زیر پایم سقوط کنی. اما زمان بی‌رحمانه حقایق را آشکار می‌کند. #نطق

قحطی عشق و غزل آمده است در جانم جمعه شد باز دلم حال و هوایت دارد ..

..

قسم به روزی که دلت را می‌شکنند، به جز خدایت مرهمی نخواهی داشت ..