،،

من از خاطر نخواهم برد، رنگ چشم‌هایت را عسل فاسد نخواهد شد، اگر صد سال هم باشد.

چون قاصدک خسته‌ای از خویش فراری از عشق فقط سهم من آواره شدن بود ..

بیا که در غم عشقت مشوشم بی‌تو بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی‌تو.

،،

آن را که غمی چون غم من نیست چه داند کز درد تواَم دیده چه شب می‌گذراند .. ؟

شاعر شدن کار عجیبی نیست وقتی که غمهایت فراوان است.

سفره دار توام ای عشق، بفرما بنشین .. نان جو، زخم و نمک، خونِ جگر بسیار است.

اندوه جهان چیست ؟ تویی داغِ یگانه دلسوختگان را چه به اندوه زمانه ؟ ‌ بر شانه بیفشان و مزن شانه به مویت بگذار حسادت بکند شانه به شانه ‌ زخم تبرت مانده ولی جای شکایت شادم که نگه داشته‌ام از تو نشانه ‌ از عشق چرا چشم بپوشم که ندارد این تازه مسلمان شده با کفر میانه ‌ بهتر که سرودی نسراییم و نخوانیم سخت است غم عشق در آید به ترانه

گفتی شبت بخیر و برایت مهم نبود خیری نمانده در شب و روزم بدونِ تو.

،،