مسیر کشتی انسان به سوی نابودی او، به سوی مرگ اوست. این است پایان کارِ این غرق شدن دردناک.... به طور کلی، شاید بتوان آن لحظه‌ی گذر از زندگی به مرگ را قابل قیاس با بیداری از خوابی سنگین دانست، خوابی گرانبار از رویاها و کابوس‌ها.

امروز از دست رفت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ مثل هر روز نیمی به فکر دیروز نیمی به فکر فردا.

اسم یه مرکز ترک اعتیاد «تولدی دیگر» بود. چند دقیقه‌ای با خودم فکر کردم که چه تجربه‌هایی باعث می‌شه آدم آرزو کنه تا دوباره متولد بشه؟ اصلاً چه چیزی رو می‌شه تولدی دوباره محسوب کرد؟ چرا آدم گاهی می‌خواد که این زندگی رو از نو شروع کنه؟ مگه دنیا همون دنیا نیست و مگه ما همون آدم با همون ماهیت سابق نیستیم؟ پس این میلِ عجیب، به یه آغاز دوباره از کجا می‌آد؟

گاهی زندگی شبیه اتاقی‌ست که پنجره دارد، اما منظره ندارد. نور می‌آید، اما امید نه. صدا هست، اما معنا گم شده است. #مغموم

انسان بودن یعنی پذیرفتنِ این تناقض: ما می‌دانیم خواهیم مُرد، اما چنان زندگی می‌کنیم که گویی قرار است جاودانه بمانیم. می‌سازیم، می‌نویسیم، دوست می‌داریم، گویی با هر کار کوچک، می‌خواهیم اندکی بر بی‌نهایت غلبه کنیم. و شاید همین تلاشِ بی‌ثمر، زیباترین بخش ما باشد. #مغموم