همیشه به این فکر میکنم که این پیامی رو که من از وجودم نوشتم وُ گذاشتم اینجا چند نفر به جای سین زدن ، خوندنش ؟
داشتم به این فکر میکردم که تنها یادگاری که برا خودش بود رو داد به من ؛
لمس غیر مستقیم دستاش ؟ آره آره :)))))))))))))))))))
وقتی تهش همه مون فقط یه تیکه پارچه سفید میتونیم با خودمون ببریم زیر خاک ، چرا خسیس بازی دربیاریم وُ حسرت بکاریم ؟؟؟
واقعا یکی بهم جواب بده ، از آدمای کِنِس بدم میاد.
افتاده تو دهنم ؛
بهانهی من ، بغض خانهی من ..
گرفته دلم ، گریه میخواهم ، خیال خوش عاشقانهی من همیشه تویی آخرین راهم :)