بیا ای از خط سبزت هزاران داغ بر دل‌ها مرو کز اشک مشتاقان به خون آغشته منزل‌ها

#درخواستی !Channel

#Fight_Club @MOOD_channel

کی می‌دونه مامان؟ شاید خوابیدیم. بیدار نشدیم. مردیم. اعتراف نکردیم. خوش‌بخت نشدیم. زندگی نکردیم. عاشقی نکردیم. شاید همه‌اش دیر رسیدیم. بد رسیدیم. شاید دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن نبود. شاید لطفی در رسیدن نبود. کی می‌دونه مامان؟

انقدر اینجا سین بالاست که میترسم جدی

آلنی آق‌اویلر می‌گفت: وقتی مردم در شرایطی آزارنده باشند، از شخصِ رهبرِ مملکت متنفر خواهند بود؛ و اگر او نتواند نوکرِ مردمی باشد که از او متنفرند، معنی مسلمش این است که در هیچ حال نمی‌تواند نوکر مردم، و در خدمت مردم باشد. "تا عاشق مردم نباشی، خادم مردم نیستی." مقام اول مملکت، چه شاه باشد چه رهبر، چه دیکتاتور باشد چه جمهوری‌خواه، هیچ‌گاه امکان ندارد که دوست‌دارانی نداشته باشد و بداندیشانی، و چه بسا که در حالت معمول، فرد، حوصله و دوام ذهنیِ خود را از برای مدیریت و پذیرش مخالفانش نخواهد داشت و در سدد سرکوب آنها در خواهد آمد. برای من اما، این جمله حقیقت شیرینی بود از تو، که تمام ایران را ایرانِ خود، و فرزندانش را فرزندان خود می‌دانستی، نمی‌دیدی و دوست می‌داشتی و پیوسته دست به دعای موفقیت و شادمانیِ هم‌کیشانت از آن سوی کشور بودی؛ چرا که وجودِ تو فراتر از فردیتی جسمانی و حتی روحانی بود_وجود تو نه‌تنها یک فردیت بلکه خیل عظیمی از ماورای ناهمتا بود. شاید من آن‌طور که باید برایت گریه نکرده‌ام، اما تامل چرا؛ من برای آنکه کسی را بیابم و او را اسوه خویش قرار دهم در سیرت ناتمامِ او تامل می‌کنم، و در پیِ تمام این پیوستگی‌های عظیم یافتم که همه و همه‌ی ما به چه اندازه به شما مدیونیم. من شما را، و فقط شما را به روشنایِ پرتوی پرامّید آفتاب می‌بینم، من وصله‌پینه‌های حکومت و هر لاشه‌ای از پاره‌پاره‌ی اجسادِ رذالت را جدای از شما و به دور از شما می‌بینم؛ بارها گفته‌ام و باز به تکرار خواهم گفت: خدای من، همان خدایِ بزرگ‌مردانِ نیکوصفتِ عصر خویش و تمام اعصار جهان است، لامکان و لازمان. #گنجه

آلنی انگار مال یونانه آق‌قویلر مال تبریز

فقط به من بگید چطور باید ادامه بدم