هر چه کردم به ره عشق وفا بود، وفا وانچه دیدم به مکافات جفا بود ، جفا شربت من ز کف یار الم بود، الم قسمت من ز در دوست بلا بود، بلا سکه عشق زدن محض غلط بود ، غلط عاشق ترک شدن عین خطا بود، خطا یار خوبان ستم پیشه گران بود ، گران کار عشاق جگر خسته دعا بود، دعا همه شب حاصل احباب فغان بود، فغان همه جا شاهد احوال خدا بود، خدا اشک ما نسخهٔ صد رشته گهر بود، گهر درد ما مایهٔ صد گونه دوا بود، دوا نفس ما از مدد عشق قوی بود، قوی سر ما در ره معشوق فدا بود، فدا دعوی پیر خرابات به حق بود، به حق عمل شیخ مناجات ریا بود، ریا هر که جز مهر تو اندوخت هوس بود، هوس آن که جز عشق تو ورزید هوا بود، هوا هر ستم کز تو کشیدیم کرم بود،کرم هر خطا کز تو به ما رفت عطا بود، عطا زخم کاری زفراق تو به جان بود، به جان جان سپاری به وصال تو به جا بود، بجا در همه عمر فروغی به طلب بود، طلب در همه حال وجودش به رجا بود، رجا فروغی بسطامی

در پایان فتح رود فرات، مولا علی(ع) رو به پسرانش گفت: -حسن و حسین چشمان من هستند، محمد حنفیه بازوی من، و تو عباس... سپس سر عباس را به سمت چپ سینه‌اش فشار داد. عباس صدای قلب پدر را شنید. چشمانش را بست. محمد حنفیه آرام خندید و نزدیک گوش حسین گفت: -عباس هم قلب امیرالمؤمنین است. عباس همچنان به صدای قلب پدر گوش می‌داد. برادر من تویی/ داوود امیریان

Only بعثه can fix me.

وایسین ببینم، من جدی بعثه می‌خوام یعنی چی این همه عدم توجه

عندما کل یرون الموت احلی من عسل خاک گلگون را نمی شویند جز با خون پاک کل من فی الموکب قال خذینی یا سیوف تشنگان عشق را از جان فدا کردن چه باک فاضل نظری

جای یه رمان این چنینی خالی نیست؟