درمورد هنر باهم حرف بزنیم. فلسفه، علومی که دوستشون داریم، دلیل و عمق علایقمون نسبت به چیزای مختلف. طبیعت، آسمون و راز های درونش، رویاهای بزرگ و کوچیکمون. درمورد چیزایی که خوشحال یا ناراحتمون میکنه، درمورد دیدگاه و نگرشمون نسبت به خلقت و پشت پردهی اون. درمورد یه موضوع باحال باهم بحث و تبادل نظر کنیم. ببینیم که میشه بدون جنگ و دعوا ساعت ها صحبت کرد و خسته نشد، ببینیم که میشه به خاطر افکار و عقاید مختلف کینه و دشمنی نساخت.
یعنی چی که مهمترین دغدغهمون شده استوری فلان شخص و صبح به خیر گفتن یا نگفتن فلان پسر؟
چرا باید ظرفیت انقدر پایین باشه که کوچیکترین چیزا بهمون بر بخوره و دست بزن داشته باشیم؟ چی شد که یاد گرفتیم بحث و صحبت دوستانه به معنای دعواست و تبادل نظر به معنای شستشوی مغزی؟
آره درسته قرار نیست همه مثل هم فکر کنن، ولی کی تو ذهنمون فرو کرد که یه درصد از بقیه بهتریم؟ کی بهمون گفته تمام تراوشات ذهنیمون درست و بینقصه که حتی حاضر نیستیم به نظرات متفاوت گوش کنیم؟
چی شد که رسم انسانیت رو فراموش کردیم؟
کربلا، بر تن هر خیمه نشسته
همان شعله که امروز،
مشعلی گشته به دست
سمبل جنگ و شرارت
نامش آزادی، و تمثیل اسارت
آتش افروزی این دوزخیان، شیوهی نمرود
انس دارند شیاطین همه با آتش و با دود...
Dear God, please save us and our pretty country from that پدوفیل واجبالمطب. Amen🙏🏻