روز سوم ، نماز ، وداع آخر ، سینه زنی ، و مردمی پای بیرون رفتن از مصلی رو نداشتن .. صبح برنامه مثل دیروز بود ُ هوا لحظه به لحظه گرم تر میشد و سیل جمعیت بود که رو به مصلی میرفتن برای رسیدن به نماز بر پیکر آقای شهید ؛ بعد از نماز نه تنها از جمعیت چیزی کم نمیشد بلکه جمعیت زیاد تری سمت مصلی میرفتن . بعد از استراحت همگی رفتیم داخل مصلی و اونجا پرچم نگه داشتیم حسینِ طاهری میخوند ، ماه و آیینه خداحافظ و مردم از عمق وجودشون برای عزیز از دست رفته گریه میکردن : ) زمان پایان وداع دو ساعت تمدید شد یعنی تا ساعت دَه ، خیلی زود گذشت و تموم شد ، پرده بالا رفت ، چراغ های مصلی خاموش شد ، مردم رفتن و ما گوشه ای از مصلی نشسته بودیم ُ فقط نگاه میکردیم ؛ دیگه اشکی نمونده بود پس با بچه ها کوچه زدیم شروع کردیم به خوندن ُ سینه زنی بلکه کمی از غممون رو اینجوری بروز بدیم ...

تو رفته ای من از زنده ماندنم خجلم کجا گذاشته ای رفته ای عزیزِ دلم ؛

روز چهارم ، خواب ، گرما ، تشییع ، خداحافظی ، و رهبری که حالا پس از هفتاد سال فراق سمتِ کربلا میرفت . زود تر از هر روز بیدار شدیم و بعد از اینکه وسایلمون سپردیم به کسی با مترو رفتیم میدان انقلاب . پرچم هارو نگه داشته بودیم که اعلام کردن مسیر تغییر کرده پس راه افتادیم سمت میدان آزادی ؛ از شدت خستگی زیاد هرجا که برای استراحت مینشستیم روی جدولا ، خوابمون میبرد . بعد از کلی مشقت رسیدیم ، من روی چمنا نشسته بودم و خوابم برده بود ، پشتم به برج و روبروم خیابون بود ، هیچ امیدی به دیدن دوباره پیکر نداشتم و معتقد بودم اومدنمون به تشییع تنها سودش اینه که حضور داشتیم که یهو زینب به پام زد ُ گفت ریحانه بلند شو آقا رو آوردن .. خواب از سرم پرید ، دوباره چشم باز کردم ُ آقا رو دیدم و اینبار واقعا باید خداحافظی میکردم . اشک هام خشک شده بودن و دیگه رمقی برای گریه نبود پس فقط حرف میزدم فقط حرف .. ماشین رفت ، میدان خالی شد ، نزدیک غروب بود ، عکس یادگاری رو گرفتیم و هنوز تک تکمون حالِ دلمون بد بود به اندازه ای که بار اول پیکر آقا رو دیدیم : )) .

قسم به پیکر بر خاک لاله‌ گون حسین ، دمیده پرچم خونخواهی‌ات ز خون حسین .

اما روز آخر ؛ شب بیداری ، اتوبوس ، خستگی ، اصفهان ،خونه امنی که دیگه هر گوشه اش منو یاد عزیزِ قلبم که دیگه نبود می انداخت .. خسته بودم اما نمیخواستم بخوابم ، نمیخواستم هیچ کاری انجام بدم ، یعنی من از تشییع برگشته بودمُ همچی تموم شده بود ؟. یعنی واقعا نمیخواستن بگن همه اینا یه دروغ بوده برای فریبِ دشمن و حفظ سلامتی آقا ؟.. یعنی باید باور میکردم اون چیزی که به چشم دیدم کاملا درسته ؟.

آقای مهربونم ، ببخش که همیشه ما گفتیم فدایِ شما میشیم ولی برعکس این اتفاق افتاد . ولی آقا دیگه استراحت کنیدُ فقط از اون بالا مراقب ما باشید ماهم قول میدیم که تو میدون بمونیم ، قول میدیم مراقب ایرانمون و البته ایران اسلامیمون باشیم و تا آخر مسیرِ شما رو ادامه بدیم : ) ..

عزیزِ قلبم ، هیچکدوم از ما ملت ایران ، جهان و تمام مسلمانان دنیا این داغِ سنگین رو هیچوقت باور نمیکنیم و تا روز انتقام حتی ذره ای از غمِ قلبمون کم نمیشه : )