تو رفته ای من از زنده ماندنم خجلم کجا گذاشته ای رفته ای عزیزِ دلم ؛

روز چهارم ، خواب ، گرما ، تشییع ، خداحافظی ، و رهبری که حالا پس از هفتاد سال فراق سمتِ کربلا میرفت . زود تر از هر روز بیدار شدیم و بعد از اینکه وسایلمون سپردیم به کسی با مترو رفتیم میدان انقلاب . پرچم هارو نگه داشته بودیم که اعلام کردن مسیر تغییر کرده پس راه افتادیم سمت میدان آزادی ؛ از شدت خستگی زیاد هرجا که برای استراحت مینشستیم روی جدولا ، خوابمون میبرد . بعد از کلی مشقت رسیدیم ، من روی چمنا نشسته بودم و خوابم برده بود ، پشتم به برج و روبروم خیابون بود ، هیچ امیدی به دیدن دوباره پیکر نداشتم و معتقد بودم اومدنمون به تشییع تنها سودش اینه که حضور داشتیم که یهو زینب به پام زد ُ گفت ریحانه بلند شو آقا رو آوردن .. خواب از سرم پرید ، دوباره چشم باز کردم ُ آقا رو دیدم و اینبار واقعا باید خداحافظی میکردم . اشک هام خشک شده بودن و دیگه رمقی برای گریه نبود پس فقط حرف میزدم فقط حرف .. ماشین رفت ، میدان خالی شد ، نزدیک غروب بود ، عکس یادگاری رو گرفتیم و هنوز تک تکمون حالِ دلمون بد بود به اندازه ای که بار اول پیکر آقا رو دیدیم : )) .

قسم به پیکر بر خاک لاله‌ گون حسین ، دمیده پرچم خونخواهی‌ات ز خون حسین .

اما روز آخر ؛ شب بیداری ، اتوبوس ، خستگی ، اصفهان ،خونه امنی که دیگه هر گوشه اش منو یاد عزیزِ قلبم که دیگه نبود می انداخت .. خسته بودم اما نمیخواستم بخوابم ، نمیخواستم هیچ کاری انجام بدم ، یعنی من از تشییع برگشته بودمُ همچی تموم شده بود ؟. یعنی واقعا نمیخواستن بگن همه اینا یه دروغ بوده برای فریبِ دشمن و حفظ سلامتی آقا ؟.. یعنی باید باور میکردم اون چیزی که به چشم دیدم کاملا درسته ؟.

آقای مهربونم ، ببخش که همیشه ما گفتیم فدایِ شما میشیم ولی برعکس این اتفاق افتاد . ولی آقا دیگه استراحت کنیدُ فقط از اون بالا مراقب ما باشید ماهم قول میدیم که تو میدون بمونیم ، قول میدیم مراقب ایرانمون و البته ایران اسلامیمون باشیم و تا آخر مسیرِ شما رو ادامه بدیم : ) ..

عزیزِ قلبم ، هیچکدوم از ما ملت ایران ، جهان و تمام مسلمانان دنیا این داغِ سنگین رو هیچوقت باور نمیکنیم و تا روز انتقام حتی ذره ای از غمِ قلبمون کم نمیشه : )