الان که یه فرصت خالی برام پیش اومد چن تا حدیث مرتبط با این روایت براتون میزارم؛ ایشالا مفید باشه.
اولین روایت مربوط به امام صادقه که میفرماین: سِرُّكَ مِن دَمِكَ فلا يَجرِيَنَّ مِن غَيرِ أوداجِكَ؛
ینی اسرار تو، مثل خونِ تو هست که نباید غیرِ رگ های خودت جایی جریان پیدا کنه.
بحارالانوار، ج 75، ص 278.
روایت دوم مربوط به نهج البلاغه س که توی حکمت 6، بخشی از روایت در مورد اسرار انسان تاکید داره؛
عبارت به این صورته که امیرالمومنین میفرماین: صَدْرُ الْعَاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّهِ؛
یعنی همونطوری که آدم از دارایی و ثروتش به خوبی محافظت میکنه، از اسرارش هم محافظت میکنه و سینهش، صندوق اسرارشه.
در مورد روایت سوم هم باید بگم شاید برای هممون پیش اومده باشه که یه هدف یا کاری رو میخوایم انجام بدیم که خیلی مهمه و ارزش خاصی برامون داره؛ و وقتی این راز رو با دیگران به اشتراک میزاریم دیگه اون اتفاق خوب یا هدفمون محقق نمیشه؛
متن روایت از حکمت 48 نهج البلاغه س: الظَّفَرُ بِالْحَزْمِ، وَ الْحَزْمُ بِإِجَالَةِ الرَّأْيِ، وَ الرَّأْيُ بِتَحْصِينِ الْأَسْرَارِ.
ینی پیروزی، مشروط به محتاطانه رفتار کردنه، و احتیاط مشروط به اینه که فکر جولان پیدا کنه و فکر کردن مشروط به اینه که اسرارمون رو حفظ کنیم و بقیه رو ازشون باخبر نکنیم.
در مورد اینکه راز ها رو به کسی بگیم هم یسری روایت هست که خیلی کوتاه میگم
1- امام صادق:سِرُّكَ أسِيرُكَ فإن أفشَيتَهُ صِرتَ أسِيرَهُ؛ ینی رازِ تو، اسیرته و وقتی فاشش میکنی، تو اسیر اون میشی. غرر الحكم : ۵۶۳۰.
2- امام صادق: إفشاءُ السِّرِّ سُقوطٌ؛ ینی فاش کردن راز باعث تباهی و سقوطه. تحف العقول : ۳۱۵.
3- امام صادق: إظهارُ الشَّيءِ قبلَ أن يَستَحكِمَ مَفسَدَةٌ لَهُ؛ ینی فاش کردن راز قبل اینکه اون کار مستحکم بشه، باعث خراب شدنش میشه. بحارالانوار، ج 75، ص71، ح 13.