تصدقتون آقای امام رضا؛ میدونم اگر دیگه حرف دلتنگی بزنم، دارم زیادی پرویی میکنم. ولی باور کنید دست خودم نیست؛ یجایی دیگه اینقدر همه چیز و همه کس غیر قابل تحمل میشه برام که جز شما کس دیگه ای رو نمیشناسم که بهش پناه‍″ ببرم .. دعوت کنید؛ قسمت کنید؛ بطلبید که بیام دیدنتون:)). لطفاً ..

وقتی توی یه جمع کسی صبحت میکنه و ناخوداگاه کلمه‌ای رو اشتباه میگه؛ اینکه یهو بزنیم زیر خنده که طرف حس خجالت بکنه و یجورایی مسخره بشه خیلی بده. بیاین حواسمون رو بیشتر جمع کنیم دچار این اشتباه نشیم که ممکنه یه نفرو براحتی آزرده خاطر کنیم از خودمون:)) #فرهنگسازیِ‌قشنگ

بیا تنهایی ام را بتکان و با همان دست های خاکی شده از تنهایی، دستی به سرم بکش .. بیا گمان کنیم هر روز هفته تو می آیی و من هر روز تو را می‌بینم. اصلا خیال کنیم من هر صبح برایت چای دم میکنم و تو سر سفره‌ی صبحانه صدایم میکنی و میگویی: چای آماده نشد؟ گشنگی مردیم.″ بیا هر ماه باهم به سفر برویم و مقصدمان را ندانیم کجاست . اصلا بیا تا ظهر با هم بخوابیم. فقط بیا .. بیا و بیش از این مرا منتظر نگذار ! دلتنگم؛ خیلی دلتنگ. [ #زینبِ‌بهار| آغازِ یک نانوشته ]

اهالیِ خوش ذوق؛ #شعر؟

بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟ شهپر سیمرغ می‌گردد مگس‌ران زال را

با تهی چشمان چه سازد نعمتِ روی زمین؟ سیری از خرمن نباشد دیدهٔ غربال را

می‌توانی در دو عالم نوبتِ شاهی زدن صرف در تسخیرِ دلها گر کنی اقبال را

پیچ و تابِ عشق را از دل‌ زدودن مشکل است کِی به افشاندن توان بی‌نقش کردن بال را؟

می‌توان ز افتادگی بردن به ساقِ عرش راه دولتِ پابوس روزی می‌شود خلخال را ..