شب؛ روبه اتمام است ! تا اذان صبح چیزی نمانده؛ پایم را روی پدال گاز گذاشته ام تا زودتر برسم، مقصد کجاست؟نمی‌دانم. شهر در سکوتی مخوف به خواب رفته است؛ پس چرا من بیدارم؟ این وقت سحر در خیابان چه می‌کنم؟ چه می‌خواهم از خود؟ چقدر پریشانم. صدای دعا درون سرم انعکاس پیدا می‌کند: ‹ و أَنا المُتَحَیِّر؛ براستی منم که سرگردانم › برایم کاری کن خدا :)) [ #زینبِ‌بهار| بوقتِ پریشانی؛ بامداد شنبه ۱۲ اسفند ماه ۱۴۰۲ ]

دیدنِ درونمون نماز وحشت داره ..

_

این #شعر قلبه و من واقعاً دوستش می‌دارم :))

افتاده کارِ آدمِ پُر مدعا به تو سرگرم زندگی شده بی اعتنا به تو

خاصیت فراق فراموشی است یا ایمان ندارد او اصلا در خفا به تو؟

روزِ خوشی چگونه تو را می بَرَد ز یاد آن بی وفا که رو زده در تنگنا به تو؟

با اینکه جبر،بسته دهان گلایه را بی اختیار می‌رسد از ما صدا به تو

ما لایق زیارت روی تو نیستیم ای آشنای دور،سلام خدا به تو ..

ما خسته ایم،منتظران تو خسته اند کِی ختم می شود ته این ماجرا به تو :)؟

•شایان مصلح