کَفیل؛
اما اینجا کسی هست که برای عشق به خدا اشک بریزه؟ یا در فراق خدا گریه کنه؟
اصلا شاید الان براتون سوال پیش بیاد که
مگه خدا کجاست که ما در فراق او گریه کنیم؟؟
حتی مؤمنینی که نماز شب میخوانند و از خوف خدا اشک میریزند
ولی کمتر پیش میاد که از درد فراق خدا گریه کنند!
کَفیل؛
بریم برای گفتن اولین راه؟!😌☘
اولین راه اینکه؛
ما به کسایی رجوع کنیم که لذت انس و وصال و محبت خدا را تجربه کردند
دقیقا همانند اهل بیت(ع)
امیرالمؤمنین(ع) در یکی از فقرات دعای کمیل با زبان محبت اینگونه با خداوند صحبت میکنند:
کَفیل؛
امیرالمؤمنین(ع) در یکی از فقرات دعای کمیل با زبان محبت اینگونه با خداوند صحبت میکنند:
ای خدا و آقا و مولا و پروردگارم!
فرض کن بر عذابت شکیبایی ورزم،
ولی چگونه بر فراقت صبر نمایم؟
کَفیل؛
ای خدا و آقا و مولا و پروردگارم! فرض کن بر عذابت شکیبایی ورزم، ولی چگونه بر فراقت صبر نمایم؟
و تو خود از ناتوانی من در برابر کمی از بلای دنیا و کیفرهای آن خبرداری!
و ضعف مرا در برابرِ سختی هایی که در زندگی دنیا به مردم میرسد، میدانی!
با آن که بلاهای دنیا درنگش کم، ماندگاری اش ناچیز و مدتش کوتاه است.
کَفیل؛
و تو خود از ناتوانی من در برابر کمی از بلای دنیا و کیفرهای آن خبرداری! و ضعف مرا در برابرِ سختی هایی
پس چگونه خواهد بود تحملم در برابر بلای آخرت و ناملایمات عظیم آن؟
در صورتی که آن بلایی است که مدتش طولانی و درنگش دائمی است و این عذاب برای اهل آن هیچ تخفیفی نخواهد داشت چرا که از غضب و انتقام و خشم تو سرچشمه گرفته است و این چیزی است که آسمان ها و زمین تاب تحمل آن را ندارد.
امیرالمؤمنین(ع) حقیقت جهنم را به خوبی به تصویر کشیده و از خدا درخواست میکند که خدایا مرا گرفتار این جهنم نکن.