حتی مؤمنینی که نماز شب میخوانند و از خوف خدا اشک میریزند
ولی کمتر پیش میاد که از درد فراق خدا گریه کنند!
کَفیل؛
بریم برای گفتن اولین راه؟!😌☘
اولین راه اینکه؛
ما به کسایی رجوع کنیم که لذت انس و وصال و محبت خدا را تجربه کردند
دقیقا همانند اهل بیت(ع)
امیرالمؤمنین(ع) در یکی از فقرات دعای کمیل با زبان محبت اینگونه با خداوند صحبت میکنند:
کَفیل؛
امیرالمؤمنین(ع) در یکی از فقرات دعای کمیل با زبان محبت اینگونه با خداوند صحبت میکنند:
ای خدا و آقا و مولا و پروردگارم!
فرض کن بر عذابت شکیبایی ورزم،
ولی چگونه بر فراقت صبر نمایم؟
کَفیل؛
ای خدا و آقا و مولا و پروردگارم! فرض کن بر عذابت شکیبایی ورزم، ولی چگونه بر فراقت صبر نمایم؟
و تو خود از ناتوانی من در برابر کمی از بلای دنیا و کیفرهای آن خبرداری!
و ضعف مرا در برابرِ سختی هایی که در زندگی دنیا به مردم میرسد، میدانی!
با آن که بلاهای دنیا درنگش کم، ماندگاری اش ناچیز و مدتش کوتاه است.
کَفیل؛
و تو خود از ناتوانی من در برابر کمی از بلای دنیا و کیفرهای آن خبرداری! و ضعف مرا در برابرِ سختی هایی
پس چگونه خواهد بود تحملم در برابر بلای آخرت و ناملایمات عظیم آن؟
در صورتی که آن بلایی است که مدتش طولانی و درنگش دائمی است و این عذاب برای اهل آن هیچ تخفیفی نخواهد داشت چرا که از غضب و انتقام و خشم تو سرچشمه گرفته است و این چیزی است که آسمان ها و زمین تاب تحمل آن را ندارد.
امیرالمؤمنین(ع) حقیقت جهنم را به خوبی به تصویر کشیده و از خدا درخواست میکند که خدایا مرا گرفتار این جهنم نکن.
کَفیل؛
اما عجیب تر آن است که بعد از همه اینها عرض میکند:
خدایا!
فرض کن همه عذاب های جهنم را تحمل کردم، فراق تورا چگونه تحمل کنم؟!